Rehabilitacja po złamaniu szyjki kości udowej ma charakter indywidualny i uwzględnia wiek pacjenta oraz jego stan funkcjonalny sprzed złamania. Plan terapeutyczny będzie znacząco różnił się dla młodych, zdrowych i aktywnych osób oraz starszych pacjentów ze zmianami zwyrodnieniowymi i niższą gęstością kośćca. W wypadkach dość rzadko zdarzają się urazy kości nadgarstka, nie jest to jednak wykluczone. Złamaniu może ulec jedna lub kilka kości. Najczęściej dochodzi do złamania kości łódeczkowatej, szczególnie gdy zgięty grzbietowo nadgarstek jest odchylony do tyłu. Po złamaniu występują dolegliwości bólowe i obrzęk. Do pełnej aktywności fizycznej można wrócić, kiedy ból całkowicie ustąpi. Zwykle po okresie od 6 do 12 tygodni od zdjęcia opatrunku. Wysiłek należy stopniować, gdyż gwałtowny ruch może skutkować kolejnym złamaniem. Powikłania po złamaniu kostki bocznej. Złamanie kostki bocznej wiąże się z licznymi powikłaniami. (S62.0) - Złamanie kości łódeczkowatej (S62.1) - Złamanie innej (innych) kości nadgarstka Kość główkowata Kość haczykowata Kość księżycowata Kość grochowata Kość czworoboczna większa Kość czworoboczna mniejsza Kość trójgraniasta Czy rehabilitacja po złamaniu kości Ból nogi 4 lata po złamaniu kości udowej przyczyny, objawy, diagnostyka • Złamanie kości łódeczkowatej Po złamaniu Collesa przeprowadza się rehabilitację w celu uniknięcia powikłań. Powrót do pełnej sprawności może trwać nawet rok. Pomimo wytrzymałości kości ulegają złamaniom albo pęknięciom, są również podatne na różne choroby (np. nowotwory ). Do złamań kości najczęściej dochodzi wskutek działania nadmiernej siły Gojenie złamania kości łódeczkowatej trwa do 12 tygodni. U pacjentów, u których wykonano stabilizację wewnętrzną i nie doszło do przemieszczenia odłamów kostnych, po ok. 2 tygodniach można zamienić szynę gipsową na ortezę na nadgarstek. Rehabilitacja i ćwiczenia po skręceniu i złamaniu nadgarstka jboij. « Powrót Kość łódeczkowata jest jedną z ośmiu kości, z których zbudowany jest nadgarstek. Oprócz niej występują kości: księżycowata, trójgraniasta, grochowata, czworoboczna większa i mniejsza oraz haczykowata. Kość łódeczkowata jest kością, która, z wyżej wymienionej grupy, jest najczęściej narażona na złamanie. Połączona jest ona w szeregu bliższym, po stronie promieniowej i jest największą kością szeregu bliższego. Jak większość kości nadgarstka jest nieregularnie sześcienna i ma sześć powierzchni. Wraz z kością promieniową i księżycowatą tworzy staw promieniowo-nadgarstkowy. Głównym mechanizmem tego typu urazu jest upadek na wyprostowana rękę przy przeproście nadgarstka. Złamanie kości łódeczkowatej występuje najczęściej w sportach gdzie często i nie kiedy z dużym impetem dochodzi do upadku na wyprostowane ręce, tj. piłka nożna, koszykówka, narciarstwo szybkie, hokej, łyżwiarstwo, zapasy, itp. Objawy i symptomy kontuzji Ból w nadgarstku, najczęściej po stronie grzbietowej, czasami po stronie dłoniowej, Obrzęk nadgarstka i ograniczona ruchomość, Duża tkliwość w tabakierce anatomicznej (pomiędzy ścięgnami mięśni prostownika kciuka długiego i prostownika kciuka krótkiego) i w stawie łokciowato-czworobocznym. Leczenie i rehabilitacja kontuzji DIAGNOZA: Tylko zdjęcie rentgenowskie lub rezonans magnetyczny może dać nam pełen obraz, co do stopnia złamania kości łódeczkowatej. Bezpośrednio po urazie możemy również wykonać badanie tkliwości w tabakierce anatomicznej i stawie łokciowato-czworobocznym, co utwierdzić nas może w przekonaniu, że jest konieczny rentgen lub rezonans magnetyczny. Mimo, że aż w 1/3 przypadków zdjęcie rentgenowskie bezpośrednio po stwierdzeniu urazu może nie wskazać nam żadnych zmian, to konieczne jest precyzyjna ocena zdjęcia oraz odpowiednie jego wykonanie, najlepiej w projekcji AP (projekcja boczna oraz skośna po zaciśnięciu ręki w pięść). W przypadku słabo widocznych złamań kości łódeczkowatej wykorzystuje się rezonans magnetyczny, który nie tylko pomaga nam w zlokalizowani słabo widocznego złamania, ale również oceni żywotność odłamków kostnych, gdy złamania dotyczy 1/3 bliższej kości łódeczkowatej. LECZENIE: Tylko w przypadkach stabilnych złamań kości łódeczkowatej gdzie nie dochodzi do przemieszczeń kątowych i bez towarzyszącej niestabilności nadgarstka, stosowane jest leczeni zachowawcze. Stosuje się je również u osób, które nie zajmują się sportem profesjonalnie i w mniejszym stopniu narażone na upadki powodujące tego typu uraz. W tego typu przypadkach nadgarstek unieruchamia się w opatrunku gipsowym na 12 – 16 tygodni. W dużej większości przypadków zrost odłamów trwa około 12 tygodni. W przypadku osób uprawiających dyscypliny, w których dochodzi do częstych upadków na wyprostowaną rękę, nawet złamanie bez przemieszczeń często kończy się zabiegiem operacyjnym. W przypadku lekkiego urazu, po przeprowadzeniu zabiegu operacyjnego zakłada się opatrunek gipsowy na około 2 tygodnie, po czym zawodnik może powrócić do uprawiania swojej dyscypliny, jednakże z przymusem noszenia opatrunku unieruchamiającego (stabilizatora), aż do momentu potwierdzenia zrostu na zdjęciu rentgenowskim. W przypadku znacznie poważniejszego złamania i braku zrostu po wcześniejszym unieruchomieniem nadgarstka, konieczny jest zabieg operacyjny i wewnętrzne zespolenie, czasem z unaczynionym przeszczepem kostnym. Po tak poważnym złamaniu jakość zrostu najlepiej obrazuje tomografia komputerowa. Powrót do uprawianiu sportu po tego typu urazie w każdym przypadku jest inny i zależy od szybkości zespolenia się zrostu, jakości złożenia złamanej kości oraz jakości zrostu. REHABILITACJA: W przypadku długiego ograniczenia ruchomości nadgarstka przez opatrunek gipsowy, zaleca się po jego zdjęciu wykonywanie ćwiczeń wzmacniających mięśnie przedramienia (ćwiczenia przedramion) oraz ćwiczenia rozciągające stawów nadgarstka, które prze tak długi okres były unieruchomione. Nie ma skutecznej metody zapobiegania tego typu kontuzji. Jedyne, co można polecieć to w przypadku, gdy mieliśmy już wcześnie do czynienia z tego typu urazem, to stosować w trakcie uprawiania dyscyplin, które są podatne na upadki na wyprostowane ręce, usztywniaczy (stabilizatorów), które z jakimś stopniu zabezpieczą nasze nadgarstki. Złamania nadgarstka są dość powszechnym urazem, niestety często lekceważonym. W wyniku złamania dochodzi do zaburzenia wykonywania wielu podstawowych czynności. Zbagatelizowanie problemu może przyczyniać się do niesprawności oraz przewlekłych dolegliwości uniemożliwiających pracę, a także normalne życie. Nadgarstek to grupa kostek, które są ze sobą połączone niewielkimi stawami oraz licznymi więzadłami. Jest to również miejsce, w którym przebiega wiele naczyń krwionośnych i nerwów wpływających na prawidłową pracę ręki. Nadgarstek ma bardzo skomplikowaną budowę anatomiczną. Zamiast jednej główki stawowej w nadgarstku występuje osiem kości, które są ułożone kolejno w dwóch szeregach: bliższym oraz dalszym. W szeregu bliższym, licząc od strony kości promieniowej, znajdują się następujące kości:POLECAMY łódeczkowata, księżycowata, trójgraniasta, grochowata. Natomiast w skład szeregu dalszego, również licząc od strony kości promieniowej, wchodzą kości: czworoboczna większa, czworoboczna mniejsza, główkowata, haczykowata. Kości budujące nadgarstek posiadają po kilka powierzchni stawowych łączących się z sąsiednimi kośćmi zarówno w szeregu bliższym, jak i dalszym. Połączone dwa rzędy nadgarstka tworzą łuk, który jest zwrócony stroną wklęsłą do powierzchni dłoniowej, a stroną wypukłą do strony grzbietowej dłoni. Nadgarstek stanowi połączenie przedramienia z ręką. Funkcjonalność ręki w dużym stopniu zależy od stanu funkcjonalnego tego połączenia. Stabilizację nadgarstka zapewnia kompleks więzadeł, które należą do systemu wewnętrznego oraz zewnętrznego. Więzadła nadgarstka wewnętrzne odpowiadają za wiązanie kości nadgarstka ze sobą. Więzadło łódeczkowato-księżycowate posiada największe znaczenie kliniczne. Więzadła zewnętrzne łączą kości nadgarstka proksymalnie z kością promieniową oraz łokciową, natomiast dystalnie z kośćmi śródręcza. Więzadła położone po stronie dłoniowej są grubsze i liczniejsze niż więzadła grzbietowe. Ruchy w nadgarstku zachodzą w płaszczyźnie strzałkowej (zgięcie i wyprost) oraz w płaszczyźnie czołowej (odwiedzenie dopromieniowe oraz odwiedzenie odłokciowe). Charakterystyka kości nadgarstka Kość łódeczkowata Jest to największa kość szeregu bliższego nadgarstka. Odgrywa istotną rolę w jego funkcjonowaniu, jak również w czynności stawu promieniowo-nadgarstkowego, ponieważ odpowiada za prawidłowe ustawienie kości nadgarstka, tym samym wpływając na jego prawidłowy ruch. Do chropowatej powierzchni promieniowej przyczepia się więzadło poboczne promieniowe nadgarstka. Powierzchnia dłoniowa kości jest u góry wklęsła, a u dołu i bocznie wypukła, przez co tworzy w tym miejscu guzek kości łódeczkowatej. Do guzka przyczepia się troczek zginaczy oraz mięsień odwodziciel krótki kciuka. Kość łódeczkowata jest jedną z najczęściej kontuzjowanych kości w obrębie nadgarstka, gdyż podczas upadków na dłoniową powierzchnię ręki często dochodzi do jej księżycowata Ma półksiężycowaty zarys. Powierzchnia dalsza jest wklęsła i łączy się stawowo z końcem dalszym kości promieniowej, a także z krążkiem trójgraniasta Ma kształt przypominający piramidę skierowaną podstawą ku górze i bocznie. Do powierzchni łokciowej stanowiącej wierzchołek piramidy przyczepia się więzadło poboczne łokciowe grochowata Elementami różniącymi kość grochowatą od pozostałych jest jej nieznaczny rozmiar oraz występowanie tylko jednej powierzchni stawowej. Powierzchnia dłoniowa jest chropowata, ponieważ stanowi przyczep troczka zginaczy, więzadła kości grochowatej, a także mięśnia zginacza łokciowego nadgarstka oraz mięśnia odwodziciela palca małego. Po stronie promieniowej w niewielkim rowku przechodzi gałąź dłoniowa nerwu czworoboczna większa Jej powierzchnia dalsza jest siodełkowata, gdyż łączy się stawowo z pierwszą kością śródręcza. Na powierzchni dłoniowej można wyróżnić głęboką bruzdę, w której przechodzi ścięgno zginacza promieniowego nadgarstka. Bocznie od bruzdy znajduje się niewielki guzek, który stanowi przeczep dla troczka zginaczy. Do powierzchni dłoniowej przyczepiają się również ścięgna mięśnia przeciwstawiacza kciuka, a także mięśni odwodziciela oraz zginacza krótkiego czworoboczna mniejsza Jest najmniejszą kością szeregu dalszego. Powierzchnia dalsza jest siodełkowata i łączy się z drugą kością śródręcza. Do powierzchni dłoniowej przyczepia się mięsień zginacz krótki główkowata Jest największą kością ze wszystkich kości nadgarstka. Do powierzchni dłoniowej przyczepia się przywodziciel kciuka. Powierzchnia dalsza składa się z trzech części, które łączą się z drugą, trzecią i czwartą kością haczykowata Ma kształt klinowaty, podstawą jest skierowana ku dołowi. Posiada wyrostek haczykowaty. Powierzchnia dłoniowa stanowi przyczep troczka zginaczy, mięśnia zginacza krótkiego palca małego oraz mięśnia przeciwstawiacza palca małego. Połączenia nadgarstka Nadgarstek swą ruchomość zawdzięcza połączeniom stawowym z wieloma sąsiadującymi elementami kostnymi. Do stawów tych należą:Staw promieniowo-nadgarstkowy Jest to staw dwuosiowy. Odpowiada za ruchy zginania i prostowania, a także przywodzenia i odwodzenia. Kości szeregu bliższego łączą się z kośćmi przedramienia, tworząc staw promieniowo-nadgarstkowy. Panewka stawu promieniowo-nadgarstkowego jest utworzona przez powierzchnię nadgarstkową kości promieniowej oraz krążek śródstawowy położony między nadgarstkiem a kością łokciową. Główkę stawu stanowią trzy kości: łódeczkowata, księżycowata oraz trójgraniasta. Pierwszy szereg nadgarstka łączy się bezpośrednio z kością promieniową, a z kością łokciową łączy się poprzez chrząstkę trójkątną. W stawie tym znajdują się więzadła: więzadło poboczne promieniowe nadgarstka, więzadło poboczne łokciowe nadgarstka, – te więzadła występują po obydwu bocznych częściach nadgarstka, odpowiadają za hamowanie ruchów odwodzenia i przywodzenia ręki; więzadło promieniowo-nadgarstkowe dłoniowe, więzadło łukowate dłoniowe nadgarstka, więzadło łokciowo-nadgarstkowe dłoniowe, – te więzadła odpowiadają za ograniczenie zgięcia grzbietowego; więzadło promieniowo-nadgarstkowe grzbietowe, więzadło łukowate grzbietowe nadgarstka, – te więzadła ograniczają ruchy zgięcia dłoniowego. Staw śródnadgarstkowy Zwany również stawem dalszym ręki. Utworzony jest przez bliższy oraz dalszy szereg kości nadgarstka. Szczelina stawowa ma kształt litery S. W tym stawie zachodzi ruch zginania oraz prostowania międzynadgarstkowe Występują pomiędzy sąsiadującymi ze sobą kośćmi w pierwszym oraz drugim rzędzie nadgarstka. Kości są połączone poprzez torebki stawowe oraz więzadła. Więzadła są bardzo krótkie i płaskie. Zachodzące w tych stawach ruchy są dość mocno nadgarstkowo-śródręczne Występują poprzez połączenie kości drugiego rzędu nadgarstka z bliższymi końcami kości śródręcza. Stawy mają bardzo ograniczoną ruchomość, za wyjątkiem stawu kciuka. Lokalizacje złamań nadgarstka Złamania kości nadgarstka obejmują uraz każdej z ośmiu kości nadgarstka oraz obwodowych końców kości łokciowej lub promieniowej. Najczęściej dochodzi do złamania obwodowego końca kości promieniowej, które powszechnie jest określane jako złamanie kości łódeczkowatej Złamanie kości łódeczkowatej jest najczęściej występującym złamaniem kości nadgarstka. Powstaje w wyniku upadku na wyprostowaną rękę. Złamania kości łódeczkowatej są często niezauważane we wczesnym zdjęciu RTG. Złamanie może być widoczne dopiero po 7–14 dniach. Wyróżnia się cztery podstawowe typy złamań kości łódeczkowatej, w zależności od miejsca urazu: złamanie awulsyjne – będące wynikiem pociągania przez więzadło poboczne promieniowe, złamanie guzka (części dystalnej), złamanie trzonu (części środkowej), złamanie części bliższej. Złamania kości trójgraniastej Zaraz po złamaniach kości łódeczkowatej to najczęściej występujące złamania. Częstotliwość uszkodzeń tej kości jest wynikiem jej położenia. Złamania kości trójgraniastej można podzielić na: złamania awulsyjne, złamania trzonu kości. Złamania kości księżycowatej W dużej mierze są to złamania kompresyjne, które powstają na skutek zgniatania poprzez kość promieniową i główkowatą. Dzieje się tak w wyniku upadku na zgiętą dogrzbietowo i odłokciowo kości haczykowatej Do złamań kości haczykowatej dochodzi głównie w wyniku urazów bezpośrednich. Jest to wynik lokalizacji kości od strony łokciowej nadgarstka. Przy złamaniach kości haczykowatej może również dojść do uszkodzenia nerwu kości grochowatej Do złamań kości grochowatej ze względu na jej lokalizację dochodzi w wyniku upadku na dłoń bądź poprzez uderzenie. Złamania kości czworobocznej większej Do złamań kości czworobocznej większej dochodzi najrzadziej. Są one wynikiem urazów dalszej nasady kości promieniowej W zależności od sposobu upadku na rękę rozróżnia się dwa rodzaje złamań: złamanie Collesa – obejmuje nasadę dalszej kości promieniowej w odległości ok. 2,5 cm od stawu nadgarstka. Dochodzi do niego w wyniku upadku z równoczesnym podparciem się zgiętą grzbietowo dłonią o podłoże. Wskutek złamania nasady kości promieniowej część obwodowa kończyny przemieszcza się ku grzbietowi nadgarstka, złamanie Smitha – dochodzi do niego w wyniku upadku na grzbiet dłoni. Na skutek uszkodzenia część obwodowa przemieszcza się dłoniowo. Przyczyny Do przeciążeń nadgarstka oraz kontuzji dochodzi w wyniku przekroczenia fizjologicznego zakresu ruchomości. Najpowszechniejszą przyczyną złamania nadgarstka jest upadek na rękę w momencie wyciągnięcia jej przy próbie obrony przed zderzeniem z podłożem. Może mieć to miejsce podczas spaceru czy w trakcie uprawiania sportu. Złamanie nadgarstka może również nastąpić w wyniku: uderzenia o twardą powierzchnię, przygniecenia dłoni ciężkim przedmiotem, wypadku komunikacyjnego, osłabienia kości w wyniku osteoporozy. Stopień oraz rodzaj uszkodzenia są zależne od wielu czynników, takich jak wiek, stan kostny danego człowieka, jak również rodzaj uprawianego sportu czy aktywności. Objawy Główne objawy złamania nadgarstka są takie same jak przy złamaniu innych elementów kostnych. Należą do nich: ból nadgarstka oraz obrzęk okolicy złamania, krwiak i zasinienie, pogrubienie i deformacja kształtu nadgarstka, ograniczenie ruchomości nadgarstka i ręki, wystąpienie patologicznej ruchomości kości w miejscu złamania. Diagnostyka Badanie podmiotowe: wywiad z pacjentem. Badanie przedmiotowe: oglądanie, palpacja. Badania dodatkowe: badanie RTG – należy pamiętać, iż w przypadku złamań kości nadgarstka, np. kości łódeczkowatej, złamanie może nie być od razu widoczne w obrazie RTG. Należy wykonać powtórne badanie RTG po upływie jednego–dwóch tygodni od urazu. Wówczas zdjęcie RTG powinno już ukazać szczelinę złamania, która po tym czasie staje się lepiej widoczna, badanie USG – w badaniu USG okostna jest dobrze widoczna. Objawem, który może wskazywać na ewentualne złamanie, jest jej przerwanie, a także obecność krwiaka podokostnowego, tomografia komputerowa – jest obecnie najlepszym badaniem, które pozwala na uwidocznienie anatomii kostnej. Możliwe powikłania po złamaniu nadgarstka Do głównych powikłań zalicza się: zespół cieśni nadgarstka, niestabilność nadgarstka, zespół Sudecka, przykurcze mięśni, zmiany zwyrodnieniowe. Postępowanie fizjoterapeutyczne po złamaniu nadgarstka – leczenie zachowawcze Postępowanie fizjoterapeutyczne jest zależne od charakteru złamania. Przy złamaniu stabilnym, bez przemieszczenia, wykonuje się leczenie zachowawcze. Leczenie zachowawcze polega w pierwszym etapie na unieruchomieniu ręki. Czas unieruchomienia dobierany jest indywidualnie dla każdego pacjenta. Poszczególne złamania nadgarstka są leczone zachowawczo w odmienny sposób. Rehabilitację można zacząć już w pierwszych dobach po złamaniu podczas unieruchomienia ręki. W tym czasie zaleca się wykonywanie: magnetoterapii – w celu przyspieszenia procesów regeneracji tkanki kostnej, kinezyterapii – jest ważna podczas unieruchomienia; można wdrożyć już ćwiczenia synergistyczne oraz ćwiczenia izometryczne. Zapobiegają one zanikom mięśniowym. Po zdję... Artykuł jest dostępny w całości tylko dla zalogowanych użytkowników. Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz bezpłatne konto lub zalogujesz się. Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałow pokazowych. Załóż bezpłatne konto Zaloguj się Kość łódeczkowata znajduje się u podstawy kciuka. Jest jedną z ośmiu kości nadgarstka – tą, która najczęściej ulega złamaniu. Ze względu na swoje położenie i niewielkie rozmiary często przysparza problemów diagnostycznych, a leczenie jest trudne i długotrwałe. Do urazów kości łódeczkowatej dochodzi najczęściej na skutek upadku na wyprostowaną rękę. W przypadku złamań bez przemieszczenia zakłada się opatrunek gipsowy (na wiele tygodni), natomiast wieloodłamowe uszkodzenie struktury kości łódeczkowatej wymaga leczenia operacyjnego. Kość łódeczkowata nadgarstka (z łac. os scaphoideum) jest największą kością w obszarze tzw. szeregu bliższego. Swoją nazwę zawdzięcza podobieństwu do łódki, niektórzy twierdzą, że wyglądem przypomina orzech ziemny lub orzech nerkowca. Kość łódeczkowata stanowi miejsce przyczepu więzadeł oraz mięśni, tam, gdzie przytwierdzony jest troczek zginaczy oraz odwodziciel krótki kciuka. Owa kość łączy się od góry z kością promieniową, dolna część to połączenie z kością czworoboczną większą oraz mniejszą. Natomiast brzeg łokciowy to kość główkowata oraz księżycowata. Punkt jej kostnienia powstaje między 4,5–6 rokiem życia. K W stopie występuje struktura o bardzo podobnej nazwie. Jest to kość łódkowata (z łac. os naviculare). Stanowi ona odpowiednik kości łódeczkowatej nadgarstka we wczesnej fazie rozwojowej. Zlokalizowana jest między kośćmi klinowatymi, a kością skokową. Kość łódkowata również może ulegać złamaniu. Kość łódeczkowata – objawy złamania kości łódeczkowatej Mechanizm kontuzji w obrębie nadgarstka jest w wielu przypadkach podobny. Do uszkodzenia struktury kości dochodzi najczęściej w rezultacie upadku i gwałtownego przeciążenia ręki ustawionej w pozycji zgięcia grzbietowego oraz niewielkiego odchylenia w kierunku łokciowym. Powoduje to przekroczenie bariery wytrzymałości tkankowej i prowadzi do złamania kości łódeczkowatej nadgarstka. Najczęstsze objawy to: silny ból nasilający się podczas ruchów w nadgarstku, tkliwość palpacyjna okolicy kości łódeczkowatej, tzw. tabakiery anatomicznej, opuchlizna, zaczerwienienie skóry nad kością, charakterystyczny ból przy nacisku kciuka w jego osi oraz podczas poruszania nim obecność krwiaka. Przeważnie objawy znacząco utrudniają czynności manipulacyjne w obrębie ręki. Bolesne przy złamanej kości łódeczkowatej może stać się poruszanie przedramieniem. Kość łódeczkowata – diagnostyka złamań kości łódeczkowatej Mimo niewielkich rozmiarów, złamana kość łódeczkowata może przysparzać bardzo wielu problemów diagnostycznych. Złamanie struktury o tak małym rozmiarze może sprawić trudność w uwidocznieniu szczeliny złamania na radiogramie (RTG), mimo że zazwyczaj wykonuje się aż 4 projekcje w różnym ustawieniu nadgarstka. Dlatego lekarz może zadecydować o wykonaniu rezonansu magnetycznego, ponownego zdjęcia rentgenowskiego po upływie 2 tygodni lub też o obrazowaniu z wykorzystaniem scyntygrafii. Poza diagnostyką obrazową wykorzystuje się oczywiście standardowe procedury diagnostyczne: wywiad, aby pomóc określić mechanizm urazu, oraz szereg testów prowokacyjnych, uciskowych. Kość łódeczkowata – leczenie złamań kości łódeczkowatej Najpowszechniejszą metodą leczenia nieoperacyjnego jest zastosowanie unieruchomienia w opatrunku gipsowym na okres nawet 12 tygodni (tak długo zrasta się kość łódeczkowata). Ze względu na lokalizację miejsca złamania nadgarstka samo ułożenie i zagipsowanie odbywa się w tzw. rękawicy balowej (przypomina rękawice stosowane w baseballu amerykańskim). Następnie po upływie dwóch tygodni dokonuje się ponownej diagnostyki radiologicznej. Należy podkreślić, że takie postępowanie odbywa się jedynie w sytuacji złamania kości łódeczkowatej nadgarstka bez przemieszczenia. W przeciwnym razie proces leczenia jest odmienny. Wieloodłamowe uszkodzenie struktury kości łódeczkowatej wymaga ustawienia odłamów, ustabilizowania oraz unieruchomienia. Zabieg operacyjny najczęściej przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym, wówczas stabilizacja fragmentów kości odbywa się z wykorzystaniem tzw. śruby Herberta oraz drutów Kirschnera. Cała operacja kości łódeczkowatej przebiega z wykorzystaniem promieni rentgenowskich, aby precyzyjnie uwidocznić miejsce uszkodzenia i móc kontrolować przebieg zabiegu. W przypadku, kiedy pacjent zgłasza się z objawami złamania, które wystąpiło już jakiś czas temu, możemy mieć do czynienia z tzw. stawem rzekomym kości łódeczkowatej (w obszarze nadgarstka). W miejscu uszkodzenia kości następuje wtedy wytworzenie się pseudo-stawu, który jest rezultatem braku ustabilizowania i zrostu odłamów kostnych (złamanie nadgarstka z przemieszczeniem). Wtedy należy dokonać przeszczepu kostnego i uzupełnić powstałe ubytki w szczelinie złamania w trakcie leczenia operacyjnego. Rehabilitacja po złamaniu kości łódeczkowatej Fizjoterapia w początkowym okresie skupia się na stworzeniu warunków do prawidłowego zrostu i gojenia kości. Ważne jest odciążenie ręki, odpoczynek i ewentualne zastosowanie magnetoterapii. Należy zaznaczyć, że obecność metalu w przypadku tego rodzaju zabiegu nie stanowi przeciwwskazania. Po usunięciu unieruchomienia zaleca się unikanie dźwigania z zaangażowaniem tej ręki oraz czynności mogących sprzyjać jej przeciążeniu. Jest to bardzo ważne ze względu na słabe anatomiczne ukrwienie tej kości i co za tym idzie osłabione warunki regeneracji. Jednym z możliwych powikłań, poza wspomnianym stawem rzekomym, jest martwica po złamaniu kości łódeczkowatej. W celu poprawy ukrwienia zaleca się zabiegi wodne – np. masaż wirowy czy krioterapię. Zabiegi z wykorzystaniem terapii manualnej oraz powięziowej mają za zadanie przywrócić grę stawową oraz uwolnić restrykcje tkankowe. Ćwiczenia sprawności manualnej po złamaniu kości nadgarstka poprawiają możliwości funkcjonalne w zakresie chwytu oraz pomagają odzyskać zakres ruchu. Zastosowanie tapingu po przebytym urazie kości łódeczkowatej pomaga skoncentrować napływ krwi żylnej, przyspieszając tym samym proces regeneracji. Dodatkowo odciąży nadgarstek i zredukuje ból. Wzbogacenie jadłospisu o suplementy z witaminą D oraz suplementacja witaminy C również nie jest bez znaczenia. Pomoże bowiem we właściwym gojeniu i odbudowie struktury tkanki kostnej. Przez pewien czas po zdjęciu gipsu warto zastanowić się nad czasowym noszeniem ortezy. Ma to szczególne znaczenie przy powrocie do pracy. Pomoże to odciążyć staw i zmniejszy ryzyko ewentualnych powikłań czy ponownych urazów. wróć do bloga czytaj kolejny L. F. Lao, Q. Y. Li, G. B. Zhong i in., Intraosseous ganglion of the scaphoid: a case report and review of published reports, „Journal of Orthopaedic Surgery” 2014, nr 6. K. Kawamura, K. C. Chung, Treatment of scaphoid fractures and nonunions, „Journal of Hand Surgery” 2008, nr 33. H. Schma, P. C. Strohm, M. Jaeger, N. P. Südkamp, Flexible fixation and fracture healing: do locked plating ‘internal fixators’ resemble external fixators? „Journal of Orthopaedic Trauma 2011, nr 25, s. 15–20. opaska, reumatyzm, stłuczenie, zwichnięcie zł ibuprofen, kapsułki, ból, gorączka, stan zapalny zł ibuprofen, tabletka, ból, gorączka, przeziębienie, grypa, stan zapalny, migrena zł opaska, zapalenie, stłuczenie, ból zł Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Zapalenie płuc (ang. pneumonia) to stan zapalny obejmujący miąższ płatów płucnych, czyli pęcherzyków płucnych i tkanki śródmiąższowej. Przebieg choroby zależy od wielu czynników, od etiologii (wyróżnia się zapalenie płuc bakteryjne, wirusowe, grzybicze, pasożytnicze) czy od wieku (na ciężki przebieg zapalenia płuc szczególnie narażone są małe dzieci oraz osoby powyżej 65. roku życia). Jakie objawy pojawiają się przy zapaleniu płuc? Jak wygląda leczenie? Mikroglej to nieneuronalne komórki układu nerwowego, które są odpowiedzialne za utrzymanie w nim homeostazy. W świetle najnowszych badań okazuje się, że oprócz funkcji immunologicznej i regulacyjnej, komórki mikrogleju mają udział także w tworzeniu sieci połączeń neuronalnych w mózgu. Odkrycie to otwiera nowe możliwości na rozwój terapii zaburzeń neurorozwojowych i psychiatrycznych. Terapia onkologiczna raka piersi, jest zawsze „krojona na miarę”, czyli zlecana indywidualnie dla każdej pacjentki. Zdarza się, że leczenie nie przynosi oczekiwanych rezultatów i choroba nie ustępuje. Wpływ na ten proces ma szereg czynników, w tym również sam typ raka piersi. Jaka jest rola hormonów na rozwój raka piersi, jakie są nowe metody diagnozowania i czym jest profilowanie hormonalne w leczeniu raka sutka? O elektrolitach słyszał prawie każdy, natomiast nie każdy zdaje sobie sprawę, jak ważną rolę pełnią w naszym organizmie. Bez nich nie byłoby możliwe prawidłowe funkcjonowanie, ich obecność jest wręcz niezbędna do życia. Dlatego też istotne jest niedopuszczanie do ich niedoboru. Kiedy wiadomo, że mamy niedobór elektrolitów? Jak uzupełniać ich poziom w organizmie? Zapalenie zatok przynosowych jest jednym z najczęściej występujących schorzeń w sezonie jesienno-zimowym. Blokada nosa, zielony katar, ból twarzy, utrata węchu to najczęstsze objawy chorych zatok. Jak rozpoznać i skutecznie leczyć zapalenie zatok oraz czy antybiotyk jest zawsze konieczny? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w poniższym artykule. Plecy okrągłe to wada postawy, która występuje przede wszystkim u dzieci oraz u osób starszych. Charakteryzuje się pogłębieniem fizjologicznej kifozy piersiowej i może prowadzić do powstania garba. Podstawą leczenia są ćwiczenia na plecy okrągłe, które wzmacniają mięśnie pleców oraz rozciągają klatkę piersiową. Lekarze z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (WUM) przeprowadzili pionierską operację – wszczepili pacjentowi „szytą na miarę” endoprotezę stawu kolanowego. Zachowanie więzadła krzyżowego tylnego pozwala pacjentowi na większą aktywność fizyczną i lepiej odtwarza biomechanikę zdrowego kolana. W jaki sposób powstają spersonalizowane protezy typu custom-made? Jakie są korzyści z ich zastosowania? Złamanie nadgarstka – jak wygląda rehabilitacja? Kość łódeczkowata to statystycznie najczęściej doznająca złamania kość nadgarstka, często trudnych do rozpoznania i leczenia. Do powikłań zalicza się brak zrostu i zrost wadliwy, który zmienia prawidłowy fizjologiczny ruch ręki oraz jego zakres. Osłabiona zostaje również siła mięśniowa oraz występuje ból. Złamanie kości łódeczkowatej – objawy i leczenie Do złamań kości łódeczkowatej najczęściej dochodzi po upadku na wyprostowaną rękę oraz na zgięty grzbietowo nadgarstek, czyli na tak zwane „podparcie”. Statystycznie ten uraz dotyczy młodych mężczyzn, którzy są bardzo zaangażowani w aktywność fizyczną. Pacjent, u którego doszło do złamania nadgarstka, najczęstszym objawem, jaki będzie zgłaszał jest ból w nadgarstku po stronie grzbietowej. Bólowi towarzyszy obrzęk zlokalizowany po promieniowej stronie nadgarstka oraz ograniczenie ruchomości w stawie. Aby upewnić się, że mamy do czynienia ze złamaniem właśnie kości łódeczkowatej należy potwierdzić diagnozę badaniem RTG, które powinno być wykonane w różnych projekcjach. Czasami warto jest wspomóc się też rezonansem magnetycznym. Złamanie nadgarstka bez przemieszczenia odłamów można leczyć metodą zamkniętą. Wygojenie niemal zawsze uzyskuje się po unieruchomieniu kciuka w szynie gipsowej. Leczenie operacyjne jest wskazane w złamaniach bez przemieszczenia, kiedy nie można dopuścić do wystąpienia powikłań związanych z długotrwałym unieruchomieniem. Przykładem może być przymus szybszego powrotu do zajęć sportowych (u profesjonalnych sportowców). W złamaniach z przemieszczeniem wykonuje się nastawienie metodą otwartą i zespolenie wewnętrzne tzw. ORIF. Rehabilitacja po złamaniu ręki w nadgarstku W okresie wczesnym po zdjęciu opatrunku gipsowego zaleca się unikanie obciążania ręki oraz unikanie ruchów nasilających ból. Rehabilitacja po złamaniu ręki w nadgarstku polega na pracy nad odzyskaniem pełnego zakresu ruchomości w stawie oraz na wzmocnieniu siły mięśniowej. Bardzo dobrze działającą formą rehabilitacji jest terapia manualna połączona z ćwiczeniami pod okiem fizjoterapeuty. Jakub Okruch [Łącznie: 0 Średnia: 0] Złamanie kości łódeczkowatej Złamanie kości łódeczkowatej jest najczęstszym złamaniem w obrębie ręki, w związku z czym często potocznie opisuje się je zamiennie jako złamanie nadgarstka. Rola kości łódeczkowatej Kość łódeczkowata jest największą kością szeregu bliższego nadgarstka i odgrywa bardzo ważną rolę w jego funkcjonowaniu oraz w czynności stawu promieniowo-nadgarstkowego, gdyż zapewnia prawidłowe ustawienie kości nadgarstka i tym samym jego prawidłowy ruch. Zobacz również: Kości ręki – podział, budowa. Kość łódeczkowata nachylona jest pod kątem 45 stopni w kierunku dłoniowym i 45 stopni w kierunku promieniowym. Łączy bliższy i dalszy szereg kości nadgarstka. W efekcie, skręcenie tej kości powoduje rotację całego bliższego szeregu kości nadgarstka. Złamanie kości łódeczkowatej – przyczyny Złamanie kości łódeczkowatej powstaje najczęściej z mechanizmu pośredniego, czyli po upadku na wyprostowaną i odwiedzioną w kierunku dołokciowym rękę. Właśnie w tej pozycji kość ustawiona jest pionowo. Do złamań kości łódeczkowatej może dojść także w neutralnym położeniu nadgarstka lub w jego lekkim zgięciu. Dodatkowo wyróżnia się specyficzny typ złamania, tzw. “złamanie bokserskie”. Powstaje ono, gdy siła uderzenia przenoszona jest wzdłuż długiej osi drugiej kości śródręcza, a następnie przez kość czworoboczną większą, co powoduje zgięcie jej bieguna dalszego. Objawy Objawy są charakterystyczne dla ogólnego urazu, jakim jest złamanie, czyli obejmują: obrzęk w okolicy złamania; zaczerwienienie skóry wskazujące na stan zapalny; ograniczenie ruchomości nadgarstka i kciuka. Zwykle kontuzji tej towarzyszy ból w obrębie tabakierki anatomicznej podczas opierania się o podłoże kłębem kciuka, a także przy ruchu supinacji przedramienia z oporem. Tabakierka anatomiczna obejmuje obszar między ścięgnami mięśnia prostownika długiego kciuka i mięśnia prostownika krótkiego kciuka. Dolegliwości bólowe mogą obejmować całą grzbietową powierzchnię ręki lub jej fragment. Charakterystyczna jest tkliwość w stawie łódeczkowato-czworobocznym oraz wspomnianej tabakierce anatomicznej. Jeśli złamaniu towarzyszy uraz więzadeł, nadgarstek staje się niestabilny. Powikłania Powikłania kontuzji mogą wiązać się zarówno z patologią złamania, jak również nieodpowiednim leczeniem. Do najczęściej występujących należą: martwica bliższego fragmentu kości łódeczkowatej; zmiany zwyrodnieniowe w stawie promieniowo-łódeczkowatym; uszkodzenie nerwu pośrodkowego; opóźniony zrost; staw rzekomy. Staw rzekomy powstaje często w nierozpoznanych złamaniach, gdy wyrostek rylcowaty kości promieniowej działający jako klin rozsuwa odłamy kostne. Powikłanie to wymaga leczenia operacyjnego. Rodzaje złamania kości łódeczkowatej Wyróżnia się 4 podstawowe typy złamań kości łódeczkowatej, w zależności od lokalizacji urazu. Są to złamania: awulsyjne – z powodu pociągania przez więzadło poboczne promieniowe; guzka (części dystalnej) – około 10%; trzonu (części środkowej) – około 70%; części bliższej – z reguły trudne do wygojenia z powodu zaburzeń ukrwienia. Diagnostyka Uraz może zostać przeoczony, zwłaszcza jeśli początkowo na zdjęciach rentgenowskich w projekcji przednio-bocznej nie stwierdza się szczeliny złamania. Jeśli mimo braku zmian na RTG dolegliwości bólowe w obrębie tabakierki anatomicznej utrzymują się, badanie kliniczne i radiologiczne należy powtórzyć, ponieważ szczelina ma tendencje do pojawiania się po 3 tygodniach, a nawet 3 miesiącach od urazu w następstwie resorpcji brzeżnej kości wokół szpary złamania. Podstawą rozpoznania jest badanie fizykalne, RTG oraz wywiad z pacjentem. Wywiad często wskazuje przyczynę złamania, jakim jest opisany wcześniej upadek. Dodatkowo można wykonać rezonans magnetyczny, który pozwoli na ocenę unaczynienia kości i stanu tkanek miękkich w jej obrębie. Mała intensywność sygnałów na obrazie wskaże wówczas na martwicę kości. Wczesne rozpoznanie złamania ma niezwykle istotny wpływ na proces gojenia, co sprzyja dobrym wynikom leczenia. Nierozpoznanie złamania może prowadzić do niebezpiecznych powikłań. Złamanie kości łódeczkowatej – leczenie Złamanie kości łódeczkowatej wymaga kompleksowej rehabilitacji. Rokowania są dobre, gdyż ponad 90% przypadków goi się bez powikłań. Do oceny jakości zrostu odłamów podczas leczenia przydatna jest tomografia komputerowa. Leczenie zachowawcze Leczeniu zachowawczemu podlegają stabilne złamania kości łódeczkowatej, bez przemieszczeń kątowych i bez towarzyszącej niestabilności nadgarstka. W efekcie nadgarstek unieruchamia się w opatrunku gipsowym przedramienia z ujęciem kciuka na około 12-16 tygodni. Zrost odłamów trwa około 12 tygodni, przy czym podczas odpowiednio prowadzonej rehabilitacji uzyskuje się go u ponad 90% pacjentów. Podczas unieruchomienia bardzo ważna jest kinezyterapia obejmująca ćwiczenia synergistyczne i ćwiczenia izometryczne. Mają one na celu zapobieganie zanikom mięśniowym. Można wprowadzić także magnetoterapię, która przyspiesza zespalanie się odłamów i regenerację tkanek. Rehabilitacja po zdjęciu unieruchomienia W okresie wczesnym po zdjęciu opatrunku gipsowego zaleca się unikanie obciążania ręki oraz unikanie ruchów nasilających ból. Nie należy zatem dźwigać ciężkich przedmiotów czy nosić siatek z zakupami. W dalszym ciągu można stosować magnetoterapię, dodatkowo w połączeniu z laseroterapią, ultradźwiękami czy elektroterapią. Skuteczna jest również kąpiel wirowa chorej kończyny górnej. Metodą wspomagającą jest kinesiotaping, który utrzymuje nadgarstek w prawidłowym położeniu oraz go odciąża. W późniejszym etapie po złamaniu wprowadza się terapię manualną, która odblokowuje staw, w związku z czym przywraca prawidłową ruchomość, a także masaż tkanek głębokich oddziałujący na powięzie. Leczenie chirurgiczne Należy pamiętać, że źle poprowadzone leczenie operacyjne daje o wiele gorsze wyniki, niż źle poprowadzone leczenie zachowawcze. Do wskazań w tym przypadku należą: przemieszczenie boczne odłamów lub ich obrót; niestabilność złamania; bolesny staw rzekomy; przedłużony zrost kostny powyżej 16 tygodni; skośny przebieg szczeliny złamania. Złamanie kości łódeczkowatej Kość łódeczkowata jest jedną z ośmiu kości nadgarstka i jest największą kością szeregu bliższego. Złamanie kości łódeczkowatej jest najczęstszym złamaniem kości nadgarstka i stanowi ok. 80% wszystkich złamań w jego obrębie. Do urazu dochodzi najczęściej podczas upadku na zgięty grzbietowo nadgarstek, tzw. podparcie. Złamanie kości łódeczkowatej Podczas wywiadu lekarskiego pacjent zwykle zgłasza upadek na wyprostowaną kończynę górną przy ustawieniu nadgarstka w przeproście. Pierwszymi objawami złamania kości łódeczkowatej są dolegliwości bólowe w nadgarstku po stronie grzbietowej. Bólowi towarzyszy obrzęk zlokalizowany po promieniowej stronie nadgarstka oraz ograniczenie ruchomości w stawie. Diagnoza często oparta jest na stwierdzeniu charakterystycznych objawów, takich jak ból w tabakierce anatomicznej oraz ból przy przyparciu I i II palca. Konieczne jest wykonanie dokładnych zdjęć RTG w różnych projekcjach, a następnie precyzyjna ich ocena. Pomimo częstego występowania tego urazu, diagnostyka jest dość trudna. Czasami pomocne jest badanie rezonansu magnetycznego, dzięki któremu możliwa jest dokładna ocena złamania i żywotność odłamów kostnych. Złamanie kości łódeczkowatej bez przemieszczenia leczone jest zachowawczo w unieruchomieniu gipsowym przez okres 6-12 tygodni. U sportowców wyczynowych złamania stabilne mogą być leczone operacyjnie. Po założeniu opatrunku gipsowego możliwy jest powrót do aktywności już po 2 tygodniach od uszkodzenia, ale nadal wymaga stosowania ortezy usztywniającej, dopóki zrost nie zostanie potwierdzony na zdjęciu RTG. W przypadku niestabilnych złamań z przemieszczeniem konieczne jest nastawienie i wewnętrzne zespolenie operacyjnie. Leczenie takich przypadków w sposób zachowawczy niesie ryzyko nieprawidłowego zrostu. Operacyjne leczenie złamań kości łódeczkowatej wskazane jest w przypadku: złamania z przemieszczeniem powyżej 1 mm; złamań wieloodłamowych; złamania bieguna bliższego; opóźnienie rozpoznania i leczenia; przemieszczenia kątowego odłamów. Rehabilitacja po złamaniu kości łódeczkowatej Rehabilitacja po urazie, jakim jest złamanie kości łódeczkowatej, trwa od kilku tygodni do pół roku. Leczenie polega na stopniowym przywracaniu czucia głębokiego i koordynacji nerwowo-mięśniowej. W tym czasie nie należy przeciążać ręki, np. nosząc zakupy. Rokowanie Pomimo prawidłowej diagnozy i wczesnego leczenia uraz ten wiąże się ze sporym odsetkiem powikłań. Większość złamań bieguna dalszego goi się po unieruchomieniu w opatrunku gipsowym, Nieprzemieszczone złamanie talii lub przemieszczenie do 1 mm, uważane są za stabilne i mogą być leczone zachowawczo. Złamania okolicy bieguna bliższego kości niosą ryzyko trwałego braku zrost (staw rzekomy) przekraczające 50 %. Uprawianie aktywności fizycznej po zespoleniu złamania niestabilnego jest możliwe, ale zależy od jakości zespolenia w czasie zabiegu. Pełny powrót do sportu może nastąpić, gdy badanie RTG lub MRI wykaże pełny zrost odłamów. Po wygojeniu złamania kości łódeczkowatej zwykle niezbędna jest intensywna rehabilitacja, która umożliwia odzyskanie zakresu ruchu nadgarstka. Złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka, operacja kości łódeczkowatej, objawy 2021-06-02 Złamanie kości łódeczkowatej – objawy Główne objawy, które mogą wystąpić w złamaniu kości łódeczkowatej to: silny ból u podstawy kciuka po stronie grzbietowej (od zewnątrz), nasilający się przy uciskaniu tej okolicy, chwytaniu i ruchach nadgarstka, obrzęk, zasinienie i zwiększone ucieplenie nadgarstka (związane ze stanem zapalnym), ograniczenie ruchomości nadgarstka, Kość łódeczkowata – złamanie, którego nie można bagatelizować Ważne jest wczesne stwierdzenie, że została uszkodzona kość łódeczkowata. Złamanie jest urazem, któremu nie towarzyszy deformacja stawu, w związku z czym często jest bagatelizowane. Nie należy jednak tego robić, ponieważ zbyt późne wdrożenie leczenia może grozić licznymi powikłaniami. Diagnostyka przy pęknięciu kości łódeczkowatej Podstawowym badaniem dodatkowym w przebiegu diagnostyki złamania kości łódeczkowatej jest zdjęcie rentgenowskie (RTG) ręki. Niestety okolica ta jest wyjątkowo trudna diagnostycznie i pierwsze wykonane zdjęcie może nie uwidocznić złamania. Dlatego bardzo ważną częścią diagnostyki w tym wypadku jest badanie ortopedyczne oraz wywiad lekarski – jeśli lekarz na ich podstawie podejrzewa złamanie kości łódeczkowatej nadgarstka (nawet jeśli nie widać go w RTG) powinien zabezpieczyć pacjenta za pomocą gipsu i przeprowadzić dalszą diagnostykę. Może być to skierowanie na tomografię komputerową bądź rezonans magnetyczny lub na ponowne wykonanie prześwietlenia za 1-2 tygodnie. Leczenie i operacja kości łódeczkowatej Niewielka część złamań kości łódeczkowatej może być leczona zachowawczo za pomocą gipsu zakładanego na okres około 6 tygodni. Słabe ukrwienie tej okolicy sprawia, że gojenie złamań kości łódeczkowatej jest trudne i długotrwałe. Często leczenie operacyjne jako jedyne pozwala uniknąć poważnych powikłań i umożliwia osiągnięcie zrostu. Operacja kości łódeczkowatej zwykle polega na zespoleniu kości za pomocą śruby umieszczanej wewnątrz kości pod stałą kontrolą RTG. Konieczna jest zawsze, jeśli mamy do czynienia ze złamaniem przemieszczonym bądź wieloodłamowym, a także w niektórych przypadkach złamań nieprzemieszczonych. Rehabilitacja i powrót do sprawności Rehabilitacja złamania kości łódeczkowatej może trwać od kilku tygodni do nawet pół roku. Początkowo stosowane są zabiegi zmniejszające ból i obrzęk oraz odciążające rękę. W kolejnych fazach, po usunięciu unieruchomienia, następuje mobilizacja okolicy urazu, która ma na celu przywrócenie sprawności ręki sprzed złamania. Przed zdjęciem gipsu i rozpoczęciem tego etapu ważne jest wykonanie prześwietlenia, aby skontrolować zrost kości. Podczas rehabilitacji zastosowanie mogą znaleźć takie techniki jak terapia manualna, magnetoterapia, masaże wirowe, krioterapia czy kinesiotaping. W czasie całego procesu nie należy przeciążać ręki (np. nosząc torebkę czy zakupy). Jest to bardzo ważny element, ponieważ niezastosowanie się do tego zalecenia może znacząco opóźnić proces regeneracji lub doprowadzić do powikłań. Aby pamiętać o odciążaniu ręki warto przez pewien czas po zdjęciu gipsu nosić ortezę. Powikłania, które mogą wystąpić Powikłania najczęściej występują jeśli nie zostanie wdrożone leczenie. Zwykle ma to miejsce, kiedy pacjenci bagatelizują objawy i nie zgłaszają się do lekarza. Po jakimś czasie od złamania może wytworzyć się tzw. staw rzekomy, czyli brak zrostu. Powikłanie to może wystąpić nawet u 10% pacjentów prawidłowo leczonych. Możliwe jest także wystąpienie martwicy kości łódeczkowatej. Oba te powikłania związane są ze słabym unaczynieniem tej okolicy anatomicznej i wynikającymi z tego trudno zachodzącymi procesami gojenia. Więcej informacji z zakresu leczenia złamań w CMGamma dostępnych jest na podstronie chirurgia ręki. Nadgarstek – uważaj latem na „ciche złamania” Uraz kości łódeczkowatej stanowi od 60 do 80% wszystkich złamań kości nadgarstka. Rocznie dotyka kilkuset osób na każdą milionową populację, zwłaszcza w okresie sprzyjającym wszelkiej aktywności sportowej, to znaczy od wiosny do wczesnej jesieni. Ryzyko złamania kości łódeczkowatej wzrasta w przypadku sportów, w których jesteśmy narażeni na silny upadek na wyprostowane ręce, czyli np.: piłka nożna, jazda na rolkach, jazda na deskorolce, rowerze czy jazda konna. Złamanie nadgarstka dotyczy małej kości i początkowo nie wiąże się z dokuczliwymi objawami. W pierwszej fazie pojawia się tylko mały obrzęk i minimalny ból, jak przy zwykłym stłuczeniu. Dlatego większość osób bagatelizuje uraz. Z czasem pojawia się silny ból nadgarstka podczas chwytania oraz dyskomfort w momencie ucisku w miejscu tak zwanej „tabakierki anatomicznej”. Jest to sygnał, że sytuacja jest poważna i wymaga natychmiastowej interwencji lekarskiej. Dodatkową przeszkodą w zdiagnozowaniu złamania jest to, że często bywa ono niewidoczne na zdjęciu rentgenowskim. Dotyczy to przede wszystkim urazów bez przemieszczenia, dlatego ortopedzi nazywają tę kontuzję „cichym złamaniem”. Aż w 40% podczas konsultacji lekarskich złamanie nadgarstka nie zostaje rozpoznane w porę, co ma ogromny wpływ na rozwój schorzenia. Kość łódeczkowata jest najważniejszą kością nadgarstka. Uszkodzenie jej ma bezpośredni wpływ na funkcjonowanie całej ręki, bowiem odbiera jej siłę, a ból utrudnia wykonywanie codziennych czynności. Nieprawidłowo rozpoznane i nieleczone złamanie prowadzi w konsekwencji do zmian zwyrodnieniowych oraz zniszczenia całego nadgarstka w perspektywie od 5 do 25 lat od momentu powstania urazu. Właściwa diagnoza w odpowiednim czasie może uratować sprawność ręki i uchronić chorego przed niepotrzebnym bólem związanym z operacją. Zabieg na świeżym złamaniu kości łódeczkowatej jest małoinwazyjny. Poprzez małe nacięcie skóry umieszcza się w kości specjalną śrubę, kontrolując jej poprawne wprowadzenie telewizją rentgenowską albo specjalną kamerą wewnątrz nadgarstka. Pacjent może już następnego dnia swobodnie poruszać ręką. Zabieg ten rekomenduje się jednak wyłącznie pacjentom, u których w porę rozpoznano kontuzję kości łódeczkowatej. – Komplikacje rozpoczynają się dopiero w momencie, gdy mamy do czynienia z zadawnionym złamaniem. W przypadku kości łódeczkowatej w tego typu sytuacjach bardzo trudno zmienić zrost – mówi dr Paweł Nowicki, specjalista ortopedii i traumatologii, chirurg ręki ze Szpitala Centrum ENEL-MED. – Nieprawidłowy zrost to konsekwencja zbagatelizowania urazu. Leczenie zaburzeń zrostu kości łódeczkowatej jest dziesięć razy trudniejsze od zabiegu stosowanego w przypadku świeżego złamania. Operacja kości łódeczkowatej niesie ze sobą określone ryzyko powikłań oraz niepowodzenia, przede wszystkim z powodu: towarzyszących temu urazowi zaburzeń krążenia w odłamkach kości, trudności technicznych w osadzaniu implantów scalających kość, uszkodzeń tkanek otaczających kość przy operacji sposobem tradycyjnym. Zabieg trwa nawet do sześciu godzin. Wymaga przeszczepienia do nadgarstka kości z innej okolicy, najczęściej łokcia, biodra i kolana, oraz dodatkowych tętnic. – Medycyna wypracowała jednak sposoby, dzięki którym nawet w przypadku zadawnionego złamania możliwe jest przywrócenie dawnej sprawności nadgarstka. Operacja jest niezwykle trudna i wymaga specjalnych kwalifikacji, ale jest możliwa i wykonuje się ją w Polsce – wyjaśnia dr Paweł Nowicki. W przypadku gdy wszystkie sposoby zawiodą, pozostaje jeszcze rekonstrukcja nadgarstka za pomocą artroskopowej odbudowy kości łódeczkowatej przez „dziurkę od klucza”. Pierwsza taka operacja została wykonana w Polsce w 2012 roku w Szpitalu Centrum ENEL-MED. Jest to zabieg wymagający najwyższych umiejętności i nie jest powszechnie dostępny w Polsce. Prawidłowo wykonany daje jednak 95% szans na przywrócenie sprawności nadgarstka. Pacjenci, którzy zakończyli leczenie złamania kości łódeczkowatej, powinni być obowiązkowo poddani rehabilitacji. Dzięki specjalnym ćwiczeniom z zakresu kinezyterapii (terapia ruchem) dochodzi do pobudzenia ukrwienia oraz złagodzenia bólu, a z czasem przywrócenia całkowitej sprawności nadgarstka. dr Paweł Nowicki, specjalista ortopedii i traumatologii, chirurg ręki ze Szpitala Centrum ENEL-MED. Posiada wieloletnie doświadczenie w leczeniu chorób i urazów nadgarstka – szczególnie przy użyciu metod małoinwazyjnych i artroskopowych. Wykonuje ok. 700 operacji rocznie, wykorzystując najnowocześniejsze techniki. W 2009 roku jako jeden z nielicznych lekarzy w Polsce zdał prestiżowy międzynarodowy egzamin z chirurgii ręki przed komisją europejską, złożoną z wybitnych chirurgów w tej dziedzinie. Jest członkiem i współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Chirurgii Ręki oraz członkiem zarządu sekcji chirurgii ręki Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego. Dr Nowicki należy również do Federacji Europejskich Stowarzyszeń Chirurgii Ręki (FESSH) oraz do Europejskiego Towarzystwa Artroskopii Nadgarstka (EWAS). Złamanie kości łódeczkowatej Kość łódeczkowata jest jedną z ośmiu kości budujących nadgarstek. Znajduje się po stronie promieniowej, w okolicach podstawy kciuka. Jest kością nieregularnie sześcienną, największą w szeregu bliższym. Z jednej strony łączy się z dalszym końcem kości promieniowej, z drugiej natomiast z kośćmi czworoboczną mniejszą i większą. Złamanie kości łódeczkowatej jest najczęstszym złamaniem w obrębie nadgarstka. W większości przypadków dotyczy okolicy talii (ok. 65/ 75%), w następnej kolejności 1/3 bliższej części kości (15/20%), 1/3 dalszej ( oraz guzka kości (ok. 8 %). Uraz występuje głównie u mężczyzn w wieku 20 – 40, szczególnie sportowców. Dzieci oraz osoby starsze są mniej narażone. Złamanie często bywa bagatelizowane ze względu na nieznaczną bolesność oraz niewielki obrzęk. Z powodu słabego i nierównomiernego ukrwienia kości, złamania w jej obrębie mogą się słabo zrastać, co w konsekwencji może doprowadzić do jałowej martwicy i wczesnych zmian zwyrodnieniowych. Dotyczy to w szczególności złamań w okolicy 1/3 dalszej. Aby temu zapobiec niezbędna jest precyzyjna diagnoza oraz wdrożenie odpowiedniego postępowania leczniczego. Przyczyny Do złamania kości łódeczkowatej dochodzi najczęściej na skutek upadku na wyprostowaną kończynę górną ze zgiętym grzbietowo nadgarstkiem przy jego równoczesnym odchyleniu dopromieniowym. Tego typu urazy mogą powstawać podczas uprawiania dyscyplin sportowych, w których upadki występują powszechnie (piłka nożna, sporty walki, jazda na nartach). O miejscu złamania, decyduje w tym przypadku kąt zgięcia nadgarstka podczas upadku. Kąt większy niż 90 stopni uszkadza kość łódeczkowatą, natomiast kąt mniejszy niż 90 stopni – kości przedramienia. Złamanie może być także wynikiem uderzenia bezpośredniego (rzadziej) lub uderzania pięścią np. w worek treningowy (tzw. złamanie bokserskie), gdzie siła przechodzi przez II kość śródręcza i czworoboczną większą bezpośrednio na kość łódeczkowatą. Objawy Podstawowym objawem złamania kości łódeczkowatej jest ból zlokalizowany w okolicy tabakierki anatomicznej (promieniowa część nadgarstka). Dolegliwości nasilają się podczas oporowanej supinacji nadgarstka (odwracanie, rotacja zewnętrzna), także w czasie chwytania oraz przy ucisku okolicy dołka promieniowego (przestrzeń w kształcie trójkąta ograniczona ścięgnami, tabakierka anatomiczna ). Dodatkowo dolegliwości mogą nasilać się przy zwiększonym zgięciu dopromieniowym i dołokciowym nadgarstka oraz przy osiowym odciąganiu i dociskaniu kciuka. Kolejnym objawem złamania kości jest obrzęk, który lokalizuje się w okolicach podstawy kciuka oraz grzbietowej strony ręki. Może on powstać po kilku godzinach od urazu, a także bardzo szybko zmaleć. Charakterystyczne jest również zasinienie skóry w obrębie promieniowej części nadgarstka. Zazwyczaj pojawia się ograniczenie ruchomości, spowodowane dolegliwościami bólowymi oraz obrzękiem, a także tkliwość guzka kości łódeczkowatej. Złamanie, które nie będzie w porę właściwie zdiagnozowane, po czasie może dawać objawy podobne do niestabilności, z bolesnym przeskakiwaniem, nawracającymi obrzękami oraz ograniczeniem funkcji nadgarstka. Rozpoznanie Rozpoznanie złamanie kości łódeczkowatej jest możliwe na podstawie szczegółowego wywiadu, badania klinicznego oraz charakterystycznych objawów. W badaniu klinicznym najczęściej wykonuje się test ucisku tabakierki anatomicznej. Ból podczas ucisku może świadczyć o złamaniu kości, jednak podobne dolegliwości wywoła między innymi złamanie kości czworobocznej większej oraz złamanie wyrostka rylcowatego kości promieniowej. Bardziej wiarygodny powinien być test ucisku guzka kości łódeczkowatej. Brak bólu przy kompresji tej struktury, oznacza małe prawdopodobieństwo złamania, natomiast równoczesny brak bólu przy ucisku tabakierki, praktycznie je wyklucza. Diagnostykę w każdym przypadku rozszerza się o zdjęcia RTG, które powinny rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości. Jeśli fragmenty kostne nie są przemieszczone, zdjęcia wykonane w krótkim czasie po urazie, mogą nie wykazywać szczeliny złamania. W tym przypadku wniosek o złamaniu oparty jest na analizie beleczkowania, a także warstwy korowej kości łódeczkowatej. Dodatkowym objawem sugerującym uszkodzenie kości może być zmiana położenia linii tłuszczowej łódeczkowatej, która w wyniku obrzęku oraz krwawienia po urazie, ulega wybrzuszeniu. Do prawidłowej oceny, niezbędne są zdjęcia w kilku projekcjach. Najczęściej wykonuje się projekcje: tylno – przednią z odchyleniem dołokciowym, boczną oraz skośne (z ułożeniem ręki z 30-60 stopniową supinacją oraz z 30-60 stopniową pronacją). Jeśli powyższe projekcje zdjęć nie wykazują złamania, a badanie kliniczne na to wskazuje, wykonuje się zdjęcia w kolejnych projekcjach. Można również wykonać inne badania obrazowe, z których najlepszym i najdokładniejszym będzie rezonans magnetyczny. Leczenie / Fizjoterapia Leczenie złamań kości łódeczkowatej może być zachowawcze lub operacyjne. Sposób postępowania leczniczego uzależniony jest między innymi od miejsca złamania, stopnia przemieszczenia oraz uszkodzeń współistniejących. Leczenie zachowawcze powinno obejmować złamania stabilne, bez przemieszczenia, w których szpara złamania nie przekracza 1 mm. W tym przypadku stosuje się opatrunek gipsowy, którego rodzaj, czas unieruchomienia czy odpowiednia pozycja, pozostają kwestia dyskusyjną. Najczęściej nadgarstek unieruchamia się na okres około 6 tygodni ( typ unieruchomienia najczęściej – rękawiczka balowa). Przy złamaniach 1/3 dalszej bez cech przemieszczenia, z reguły stosuje się krótką łuskę na okres 6 – 8 tygodni. Z kolei przy złamaniach 1/3 bliższej lub skośnych zalecane jest długie unieruchomienie przedramienia z łokciem w 90 stopniach zgięcia. Ogranicza się w ten sposób ruchy pronacji (nawracanie) i supinacji (odwracanie) przedramienia, które wprowadzają ruch na poziomie kości łódeczkowatej. W tym przypadku powinna obowiązywać regularna kontrola unieruchomienia (co 2 tyg.), z ewentualna korektą oraz zdjęciem RTG, w celu sprawdzenia zrostu kostnego. Wdrożenie leczenia operacyjnego wskazane jest przy złamaniach niestabilnych, z przemieszczeniem oraz urazami towarzyszącymi (kostno – stawowymi), także przy opóźnionym zroście kostnym, stawach rzekomych oraz jałowej martwicy kostnej. Zabieg chirurgiczny jest możliwy przy złamaniach stabilnych, bez cech przemieszczenia. Wykonuje się go zazwyczaj u ludzi młodych, aktywnych fizycznie (właściwa technika operacyjna daje szybsze i lepsze efekty niż długotrwałe unieruchomienie). Leczenie operacyjne polega na zespoleniu kości śrubą lub specjalnymi drutami. Zarówno po unieruchomieniu jak i po operacji wymagana jest odpowiednio przeprowadzona rehabilitacja. Stosuje się ćwiczenia lecznicze mające na celu odzyskanie siły oraz zwiększenie ruchomości nadgarstka. Dodatkowo, istotne jest przywrócenie czucia głębokiego i koordynacji nerwowo-mięśniowej. Powyższe czynności pozwolą odzyskać sprawność uszkodzonego nadgarstka oraz będą zapobiegać kolejnym epizodom urazowym w tej okolicy. Postępowanie rehabilitacyjne powinno trwać od kilku tygodni do 6 miesięcy. Złamania kości łódeczkowatej wymagają z reguły długotrwałego leczenia. Opóźniona diagnoza, niewłaściwe leczenie lub całkowite jego zaniechanie, zwiększają ryzyko wystąpienia powikłań, w tym zaburzeń zrostu kości. W konsekwencji może to doprowadzić do wystąpienia wczesnych zmian zwyrodnieniowych w obrębie nadgarstka. Podsumowanie Kość łódeczkowata jest największą kością szeregu bliższego nadgarstka. Położona jest po promieniowej jego części, u podstawy kciuka. Złamania kości łódeczkowatej stanowią większość złamań w obrębie nadgarstka. Do urazu najczęściej dochodzi w wyniku upadku na wyprostowaną kończynę górną ze zgiętym grzbietowo nadgarstkiem oraz jego odchyleniem dopromieniowym. Może być również rezultatem uderzenia bezpośredniego w okolicę kości lub uderzania pięścią np. w worek treningowy. Uraz dotyczy z reguły mężczyzn w wieku 20 – 40 lat. Podstawowym objawem złamania jest ból w okolicy tabakierki anatomicznej, poniżej podstawy kciuka. Dolegliwości nasilają się podczas ruchów czynnych nadgarstka, w szczególności oporowanego nawracania i odwracania, a także podczas chwytania. Dodatkowo w miejscu urazu pojawia się obrzęk i zasinienie. Ograniczona jest również ruchomość stawu. Rozpoznanie złamania opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu klinicznym oraz występujących objawach. Diagnostykę rozszerza się również o badanie RTG (zdjęcia w kilku projekcjach), a w razie wątpliwości wykonuje się rezonans magnetyczny. Postępowanie lecznicze w zależności od miejsca złamania, stopnia przemieszczenia oraz uszkodzeń współistniejących, może być zachowawcze lub operacyjne. Złamania stabilne, bez przemieszczenia leczy się zachowawczo (opatrunek gipsowy na kilka tygodni), natomiast interwencja chirurgiczna (zespolenie odłamów kostnych za pomocą śruby lub drutów) niezbędna jest w przypadku złamań niestabilnych, z przemieszczeniem oraz urazami towarzyszącymi, a także przy braku prawidłowego zrostu, jałowej martwicy lub u sportowców. Zarówno po unieruchomieniu w opatrunku gipsowym, jak i po operacjach, obowiązuje kilkutygodniowe (do 6 miesięcy) postępowanie usprawniające. Nakierowane jest ono na wzmocnienie siły oraz zwiększenie ruchomości nadgarstka, a także poprawę czucia głębokiego oraz koordynacji nerwowo – mięśniowej stawu. Prawidłowo przeprowadzona rehabilitacja wspomoże powrót do pełnej sprawności i będzie zapobiegać ponownym epizodom urazowym w obrębie ręki. Opracował: Polecamy nasz nowy kurs: Kręgosłup "za biurkiem" Rehabilitacja po złamaniu łokcia- wstęp Złamania w obrębie łokcia są dość powszechne. Warto o nich mówić, ponieważ wielu pacjentów nie zdaje sobie sprawy, jak ważna w tym przypadku jest rehabilitacja. Niestety zdarzają się jeszcze sytuacje, gdzie lekarze nie kierują pacjentów na zabiegi, albo przepisują tylko fizykoterapię i ćwiczenia grupowe. Ze względu na kolejki w NFZ terapia rozpoczyna się zbyt późno. Wszystkie te elementy powodują, że część pacjentów ma problem z odzyskaniem pełnej ruchomości stawu. Łokieć to obszar, na którym znajdują się aż 3 współpracujące ze sobą stawy: ramienno-promieniowy, ramienno-łokciowy i promieniowo-łokciowy bliższy. Dzięki tym trzem połączeniom w łokciu mamy możliwość wykonywania ruchów w dwóch kierunkach: zgięcie i wyprost oraz pronacje i supinacje. Do złamania może dojść w każdej z trzech kości, bliżej lub dalej powierzchni stawowych. Dodatkowo podczas urazu może dojść do zwichnięcia stawu, uszkodzenia nerwów i naczyń. Dokładna analiza uszkodzeń do jakich doszło podczas wypadku, jest bardzo istotna, ponieważ warunkuje dalsze postępowanie. W przypadku niepowikłanych, stabilnych złamań wystarczy kilkutygodniowe unieruchomienie, w wielu przypadkach niezbędna okazuje się jednak operacja. Rehabilitacja po złamaniu łokcia jest zależna od wielu czynników. W większości przypadków zaczynamy ją w pierwszych tygodniach po urazie lub po zabiegu operacyjnym. Konsekwencje zbyt późnej rehabilitacji po złamaniu łokcia Ograniczenia ruchomości są głównym powikłaniem złamań w obrębie łokcia, dlatego już w pierwszych tygodniach staramy się wprowadzić ruch. W początkowym etapie niezbędna jest pomoc rehabilitanta, który wprowadzi bezpieczne ćwiczenia i pracę manualną. Warto wiedzieć, że stawy łokcia bardzo szybko ulegają usztywnieniu, dużo szybciej niż inne stawy. Przyczyną jest specyficzna budowa łokcia, który jak już wiemy, składa się z 3 stawów. Ich budowa jest kongruentna, co oznacza, że powierzchnie stawowe są dobrze do siebie dopasowane. Torebki stawowe są ścisłe, dlatego niezbędne jest wprowadzenie technik manualnych. U niektórych pacjentów odzyskanie ruchomości jest szczególnie trudne. Zazwyczaj przyczyną są tu pewne cechy osobnicze danej osoby polegające na sztywniejszej wrodzonej budowie stawu, co z powodów genetycznych ma miejsce częściej u mężczyzn. Najcięższe ograniczenia ruchomości zdarzają się u pacjentów, którzy zostają zaopatrzeni w gips lub ortezę na więcej niż 4 tygodnie. Znając zagrożenia, obecnie lekarze robią wszystko, aby maksymalnie skracać czas unieruchomienia. Rehabilitacja po złamaniu łokcia- jak powinna wyglądać? Jak już wiemy, rehabilitacje powinniśmy zacząć jak najszybciej. Decyzję o rozpoczęciu rehabilitacji podejmuje lekarz. Następnie udajemy się do fizjoterapeuty, który na podstawie zdjęcia RTG i badania stawu ustala plan terapii. Przydatne są także podstawowe informacje i wskazówki od lekarza prowadzącego. Pamiętajmy, że najskuteczniejszą formą przywracania sprawności stawu łokciowego jest terapia manualna, czyli różne techniki wykonywane przez fizjoterapeutę bezpośrednio na naszym stawie. Warto szukać wykwalifikowanych terapeutów, którzy ukończyli specjalistyczne kursy np. metody Kaltenborn, Cyriax, Muligan, IAOM. Pomocne są tzw. techniki tkanek miękkich np. manipulacje powięziowe. Dodatkowo rehabilitant zaleca ćwiczenia domowe np. naprzemienne zginanie i prostowanie łokcia. W późniejszym etapie rehabilitacji uczę moich pacjentów wykonywania automobilizacji stawu z pasem. W warunkach domowych warto wprowadzić także techniki flossingu. Ćwiczenie polega na owijaniu stawu specjalną ciasną, elastyczną taśmą i wykonywaniu naprzemiennych ruchów łokcia. Technika jest bardzo dobrym sposobem walki z obrzękiem, bólem i ograniczeniem zakresu ruchu. Często zapisywane zabiegi fizykoterapeutyczne np. prądy, laser czy pole magnetyczne mogą być tylko dodatkiem do terapii, nie pomogą przywrócić sprawności stawu. 49 odpowiedzi Dzień dobry. Doznałam złamania nadkłykciowego kości ramiennej. Lekarz założył mi gips od barku do palców na 2 tygodnie (pod kątem 90 stopni),a następnie po 2 tygodniach została mi założona orteza od barku do łokcia. Ręka wisi luzno na temblaku pod kątem ok 20-30 stopni. Jest ona moim zdaniem totalnie nieustabilizowana, a kości się jeszcze nie zrosły. Z każdym moim ruchem czuję jak o siebie ocierają. Czy lekarz postąpił słusznie dobierając mi taki opatrunek? Czy nie przeszkodzi to w prawidłowym zroście kości? Czy ręka powinna tak swobodnie wisieć przy tego typu złamaniu? Dodam, że jest to złamanie bez przemieszczenia. Pozdrawiam. Dzień dobry. Chciałem zapytać o zagadnienie “zwapnienia torebki stawowej” w łokciu. Złamanie wyrostka, blacha łącząca i stabilizująca odłamki, długi okres w longecie, potem orteza i “niech Pan sobie jakoś tam rusza”, a potem zdziwienie, że ręka nie zgina się więcej niż 90 stopni. A potem pół roku różnych rehabilitacji w różnych “ośrodkach rehabilitacyjnych”. Wyprost się poprawił, ale zgięcie, ani w ząb. Rehabilitanci zwalali na blachę. Ortopedzi (dwóch różnych) po oglądaniu USG, na… zwapnienie torebki stawowej. Rehabilitanci mówili, żeby iść na operację usunięcia blachy, jeden ortopeda żeby iśc na operację “uwolnienia stawu” (jakieś nacięcie torebki stawowej i coś tam…). Drugi ortopeda “operacja owszem, ale jeśli to blacha coś narusza, to najpierw blachę, a potem pomyślimy o nacinaniu torebki”. Po roku od złamania doczekałem się operacji wyjęcia blachy. A tam, chirurg widzący wszystko na bieżąco, po operacji powiedział, że jest jakieś “skostnienie/usztywnienie torebki” ale to można — falą uderzeniową “rozmiękczyć”. Jak widzimy co lekarz to opinia 🙂 To w ramach statystyk zbieram opinię z większej ilości źródeł 🙂 Jak Pani myśli, czy po roku od złamania, można jeszcze ‘naprawić’ rehabilitacją zwapnioną torebkę stawową? Wszystko zależy od tego jak dużę jest te skostnienie, jaki obszar obejmuje. Jeżeli jest tak duży problem z ruchomością od początku i rehabilitacja nie pomagała, możliwe, że trzeba będzie wykonać zabieg. Jest duża szansa, że zabiegi będą przynosić tylko niewielką poprawę. Aczkolwiek ciężko mi dokładnie się wypowiedzieć, jeśli nie widzę łokcia. Pozdrawiam Ewelina Prekiel Er Mialam Uraz Lewej Reki i 7 Dni Szyne z Gipsen. Potem rechabilitacja 6 Razy Ale reka nie jest Prosta jak Prawa reka. Czy oplaca sie dalsza rechabilitacja 6 Razy, Czy to Cos zmieni minelo juz 4 Miesiace. W styczniu przy ostatniej wizycie , ortopeda stwierdzil ze pieknie sie zrasta Ale reka w lokciu nie Bedzie troche Zgieta. Witam, Rehabilitacja po złamaniu łokcia zazwyczaj wymaga dłuższej pracy niż 6 spotkań. Oczywiście nie wiem nic o Pani przypadku oraz o rodzaju rehabilitacji, jaką Pani odbyła. Myślę, że zawsze warto walczyć, a 4 miesiace po urazie to jeszcze dobry czas. W niektórych przypadkach pacjenci potrzebują kilka miesięcy rehabilitacji, a 6 spotkań to stanowczo za mało. Pozdrawiam Dzien dobry. Dokładnie 18 sierpnia 2021r uległem wypadkowi po którym stwierdzono pęknięcie głowy kości promieniowej (już po raz 3 w tej samej ręce bez ingerencji chirurgicznej) po 2,5 miesiąca ręka doszła do sprawności, ale niestety przed wczoraj w pracy przy podnoszeniu ciężkiego przedmiotu nagle jak by nastąpiła blokada w lokciu a mianowicie nie mogę wyprostować ani zgjąć do końca ręki bo czuje mocny ból. Po wykonaniu badań w szpitalu tj jest rtg i mri lekaz nie stwierdził żadnych uszkodzeń i stwierdził żebym tydzień ponosił rękę w chuscie i po tym okresie zaczął ćwiczyć rękę. Proszę o pomoc czy to odpowiedni sposób na leczenie a pozatym co może powodować mój problem? Dziękuję i Pozdrawiam serdecznie Witam, Musi być jakaś przyczyna blokady. Ciężko mi coś więcej powiedzieć, jeśli nie widzę łokcia. Na pewno dokładna analiza MRI powinna pokazać problem. Jakie mogą być powody takiej blokady? Ciało wolne w stawie, uszkodzenie struktur stawu i stan zapalny, ktory pojawia się po zdarzeniu, uszkodzenie chrząstki stawowej itp. Mój syn 8 lat, złamał rękę – nadkłykciowe ,gips miał zdjęty nie może do końca wyprostować ani zgiąć ręki,mówi że coś mu blokuje ,martwię się ,że tak zostanie zalecono nam tylko ściskanie piłeczki i zabawa z piaskiem kinetycznym,bardzo proszę o informacje gdzie mogę udać się lub propozycje z Wrocławia, dziękuję Witam, Powinna się Pani zgłosić do rehabilitanta, który zajmuje się rehabilitacją ortopedyczną. Z jakiego miasta Pani pochodzi? Pozdrawiam Ewelina Prekiel Witam, córeczka 5 lat złamanie nadkłykciowe, miala gips i druty 5tyg. Zdjęte 3 tyg temu. Wg lekarza wszystko dobrze, ręka już się prawie prostuje, jednak zauważyłam że córka trzyma na pół zgięte palce (mały i serdeczny) pytałam czy może je wyprostować- wtedy pomaga sobie drugą ręka, palce dają się wyprostować jednak wygląda jakby sprawiało jej to trudność (beż pomocy 2 ręki) nie mamy żadnej rehabilitacji na ten moment, jedyne zalecenia żeby rękę używać w miarę normalnie i basen. Proszę o poradę. Witam Pani Małgorzato, Na pewno rękę powinien zobaczyć specjalista. Trzeba ocenić, skąd wynika ograniczenie ruchomości palców. Jest kilka możliwości. Czasami w czasie urazu kostnego dochodzi do współistniejących uszkodzeń ścięgien lub nerwów. Trzeba na pewno ocenić siłę mięśniową innych palców, sprawdzić czy jest to tylko niedowład wybiórczy dwóch palców. Bez obejrzenia ręki, nie jestem w stanie nic zasugerować. Bardzo dziękuję za odpowiedź. Akurat dziś mieliśmy kontrolną wizytę, lekarz powiedział że mogło sojsc do rozciągnięcia nerwu/ścięgna (proszę wybaczyć jeśli źle się wysławiam, mieszkamy w UK i medyczne- angielskie nazwy nie są mi aż tak znane) więc mniejsze mięśnie od wewnętrznej strony dłoni są jakby mniej sprawne. Mamy ruszać ręką normalnie i ćwiczyć chwyt. Zobaczymy jak będzie przy następnej kontroli. Za każdą radę i podpowiedź dziękuję. Dzień dobry Moja córeczka 5 lat prawy Łokietek. W opisie złamanie nasady dalszej kości ramiennej. Gips. Po tygodniu, na kontroli odesłano nas do Warszawy, do szpitala na Niekłańską. Tam RTG przez gips i opis stan po złamaniu kłykcia przyśrodkowego. Ustawienie części kostnych jest prawidłowe. Kolejna wizyta gips do RTG zdjęty. Lekarz mówi, że wcześniej nie było widać jest złamany staw. Kazał rehabilitować do wtedy kontrola u profesora… I ew ingerencja chirurgiczna. Chodzimy do fizjoterapeuty dziecięcego. Chciałam umówić do Pani wizyte ale terminarz podaje dopiero 🙈😔 Dobry wieczór,jestem mamą 38 letniego syna,który mieszka we Francji,26 sierpnia wkręcając żarówkę,stojąc na taborecie przewrócił się i doszło do złamania kości głowy promieniowej dnia dzisiejszego syn był piec razy przerwy cos niedobrego się dzieje,tydzień temu przeszedł piątą operacje ponieważ dochodziło do obluzowana protezy i lekarz stwierdził,ze teraz proteza będzie mocowana drutami,po operacji okazało się,ze była infekcja,wyczyścili,zamocowali implant,reka w gips,były antybiotyki i po czterech dniach wypis do syn ma mocny bol i mówi,ze czuje tak jak poprzednio,ze czuje jakby cos się znowu wizyta w szpitalu,skany już wycieńczony tymi operacjami,bólami i mi pomoc,co może być przyczyną takiego stanu,co jest nie tak,ze tak się dzieje,jesteśmy Dzień dobry Czy może Pani polecić jakiegoś dobrego fizjoterapeutę z Warszawy. Syn po złamaniu awulsyjnym nadkłyckia przyśrodkowego w łokciu lewej ręki. Pozdrawiam Agnieszka Witam Pani Agnieszko, Zapraszam do kontaktu przez formularz kontaktowy na stronie. Chętnie podpowiem, gdzie można się udać. Pozdrawiam Ewelina Prekiel Potrzebuje dobrego rehabilitanta. Jestem z Warszawy. Dziś mialam skaplikowana operacje łokcia Witam, Obecnie przebywam na macierzyńskim. Polecam Piotra Pietrzaka Rehmedis Warszawa Pozdrawiam Ewelina Prekiel Witam 20 maja stwierdzono u mnie nieprzemieszczone złamanie głowy kości promieniowej w łokciu. 10 dni ręka była w łusce gipsowej, potem 4 tygodnie w stabilizatorze. Od 5 i pół tygodnia ćwiczenia i basen. Niestety zakres ruchu ograniczony: nie mogę zgiąć ręki do barki (80-90 stopni), nie mogę też w pełni wyprostować ręki. Niestety ćwiczenia i basen nie dają już postępu (niby po rozgrzaniu ręka lepiej się prostuje, ale potem linia ręki powraca do zgięcia; jakby postęp wyniakający z ćwiczeń się zatrzymał – obecnie 7 i pół tygodnia od urazu). Jak długo trwa rehabilitacja łokcia? Czy jest szansa na powrót do normalnego zakresu ruchu. Prosiłbym o rekomendację fizjoterapeuty od łokcia w Poznaniu. Pozdrawiam Witam, Po tego typ złamaniu niezbędna jest praca z fizjoterapeutą. Powrót zakresu ruchu jest bardzo indywidulany. U niektórych osób trwa 2-3 miesiące u innych dużo dłużej. Witam Moje 4 letnie dziecko jest po złamaniu nasady bliższej kości lokciowej bez przemieszczenia, w szybie gipsowej 3 tyg , os tygodnia bez gipsu, rączka nie do końca da się wyprostować na razie oraz często paluszki zostawia w ułożeniu jak w gipsie , lekarka stwierdziła, ze w tym wieku powinno dziecko wrócić szybko samo do pełnej sprawności i żeby pojawić się za miesiąc na kontrolę. czy są jakies wskazania do rehabilitacji od razu po ściągnięciu gipsu , boje się ze przegapimy okres kiedy można to jeszcze doprowadzić do sprawności. Czy po prostu mobilizować dziecko do ruchliwości i czekać tem miesiąc ? Pozdrawiam Witam, U dzieci rzeczywiście zazwyczaj zakres ruchu wraca samoistnie. Są jednak przypadki, gdzie potrzebne są zabiegi. Proszę obserwować rękę. Jeżeli zakres nie będzie się poprawiał w ciągu najbliższego tygodnia, zaleciłabym jednak rehabilitanta. Pozdrawiam Ewelina Prekiel Witam, jestem dziesiąty tydzień po operacji łokcia, kość która wchodzi w tzw. Jabłko wyskoczyła i była delikatnie nadkruszona, miałem operacje gdzie zostały założone 3 śruby i blaszka. Dwa tygodnie po operacji mając szynę, zacząłem rehabilitacje zgodnie se wskazaniami ze szpitala. Pomimo upływu czasu i odbytych 18-stu rehabilitacji po godzinie każda, nie mogę za bardzo zginąć ręki a o wyprostowaniu mogę całkowicie zapomnieć, ręka utrzymuje się cały czas w kacie 90 stopni. Mój rehabilitant rozkłada ręce. Proszę o pomoc i wskazówki poniewAz jestem bezsilny… Witam, Żeby przeanalizować Pana przypadek, musiałabym zbadać łokieć, oraz obejrzeć aktualne zdjęcie. Łokieć powinien także obejrzeć lekarz, który operował. Niestety nie jestem w stanie na odległość stwierdzić, co jest przyczyną trudności w odzyskaniu zakresu ruchu. przyczyn może być kilka. Po pierwsze należy ocenić, czy wszystkie elementy kostne są prawidłowo ustawione, czy nie ma ciała wolnego w stawie. Po drugie, jaki rodzaj rehabilitacji miał Pan wykonany, jaki czas upłynął od zabiegu, czy utrzymuje się obrzęk. Zachęcam do wizyty. Pozdrawiam Ewelina Prekiel Zmagam się już rok z urazem, jest o wiele lepiej, ale nadal nie prostuje ręki, wiele rehabilitacji, więc podobna sytuacja, rehabilitanci rozkładali ręce 🙁 w rezultacie zostało czekanie na artrolizę stawu łokciowego,chyba jedyny ratunek. Życzę dużo zdrowia i wytrwałości. Witam, Mialam operacje łokcia po wywrotce na rowerze śruby śrudszpikowe. Po roku następna operacja wyciągnięcie śrub. Lekarz zalecił 2 tyg po pierwszej operacji dzwiganie pustego kubka oraz ściskanie piłeczki. Łokieć sprawny wszystko super. Witam Mam 52 lata i miałem złamanie nasady bliższej głowy kości promieniowej( złamanie wieloodłamowe z przemieszczeniem) , dlatego miałem zabieg protezoplastyki głowy kości promieniowej prawej typu Biomet ( głowa 24)12,trzpień( 8)28. Dzisiaj jest .2019 .Rehabilitację wolny termin mam dopiero od Bardzo prosze o pomoc jakie cwieczenia mogę robic,a robię tylko wyprosty ręki bez obciążenia i towarzyszy przy tym duży ból w zgięciu, mam już zanik mięśnia -bicepsu . Czy mogę użyć jakiegoś obciążenia do ćwiczeń i jakie max. obciążenie? Pozdrawiam Witam, niestety nie mogę odpowiedzieć na to pytanie. Żeby dobrać odpowiednie ćwiczenia należy zbadać Pana łokieć i przeanalizować badania obrazowe. Protezoplastyka głowy kości promieniowej to poważny zabieg. Pacjenci bardzo różnią się pod względem funkcji stawu. Zalecam zgłoszenie się fizjoterapeuty szybciej niż za miesiąc przynajmniej na kilka wizyt. Nauczy Pana technik do pracy domowej. Pozdrawiam Ewelina Prekiel Dzień dobry, Szukam osoby, która potrafiłaby rzetelnie ocenić moją niesprawność w obrębie stawu łokciowego. Ok. 2 lata temu miałem wypadek na rowerze. Rezonans wykazał kompresyjne złamanie główki kości ramiennej (łokieć) oraz złamanie kości promieniowej (o ile sobie przypominam określone jako rozszczepienne). Nie było leczenia operacyjnego. Wdrożono zabiegi z wykorzystaniem osocza (PRP), które w relatywnie krótkim czasie pomogły (lub czas zrobił swoje) uporać się z ogromnym bólem. Było kosztownie, ale nie do końca skutecznie. Deficyt w zgięciu/wyproście określono na 7%. Jestem osobą aktywną, trenuję kalistenikę w dużych objętościach treningowych. Brak wyprostu, bóle promieniujące od łokcia przez całe przedramię, bardzo utrudniają mi wykonywanie ćwiczeń wielostawowych (podciąganie, pompki, ćwiczenia na poręczach) czy figur statycznych. Pomijam brak symetrii ciała podczas aktywności. Bardzo proszę o szczerą opinię czy jest szansa na usprawnienie ruchomości/likwidację bólu po takiej kontuzji i po takim czasie od jej wystąpienia 🙂 Witam, Z jakiego miasta Pan pochodzi? Jestem z Warszawy. Proszę o wysłanie maila przez formularz kontaktowy, podpowiem, gdzie się udać. Pozdrawiam Czy udało się Panu uzyskać pomoc? Wrócił Pan do kalisteniki? Mam złamany łokieć po 6 tygodniach zdjeli gips nie moge zgiac łokcia Powinien Pan jak najszybciej skontaktować się z fizjoterapeutą. Zabiegi powinien być rozpoczęte jak najszybciej, oczywiście jeśli nie ma żadnych przeciwwskazań. Witam córką lat 6 złamała rękę w łokciu ,, nadklykciowe złamanie kości ramiennej z przemieszczeniem ‘ skladans operacyjnie plis 3 druty wczoraj sciagniety gips po tyg zaczynamy ćwiczyć reke nie wyprostuje się do końca tylko odp połowy jak długo może trwać taki stan ? W takich przypadkach warto wspolpracować z fizjotrapeutą, co przyśpieszy powrót funkcji. Ciężko jednoznacznie określić czas powrotu zakresu ruchu, to sprawa dość indywidulana. Witam. Moja córka 28, 12 ,2019 r złamała łokieć. Niestety skończyło się na interwencji chirurgicznej. Wspomnę tylko że 9 szwów i druty. Po miesiącu druty zostały usunięte i powstał przykurcz. Lekarz w szpitalu prowadzacy córkę od początku mówił że rechabilitacja potrzebna jest na już. Po 6 dniach pojechaliśmy ściągnąć szwy i po skierowanie na rechabilitacja. Lekarz w przychodni chirurgii dziecięcej stwierdził że nie ma takiej potrzeby. Córka jest rechabilitowana prywatnie od dnia ściągnięcia szwów i robi postępy. Czeka nas długa rechabilitacja. Witam, Miałem złamanie końcówki kości łokciowej, założoną miałem longetę gipsową na 3 tygodnie, teraz mam jeszcze temblak lekarz zalecił mi na własna rękę ćwiczenia po zdjęciu longety. (prostownie i zginanie ręki w łokciu ile dam rade). Dziś minęło 5 tygodni od złamania, ręki do końca zgiąć nie mogę boli mnie, wyprostować też nie daje rady do końca. Czy normalne jest że ręka mnie boli jak nią ćwicze? I czy można spać bez temblaka- tak właśnie robię. opuchlizny żądnej nie ma, wydaje mi się że jak nie ćwiczyłem to mniej bolao. Witam, W przypadku tego typu złamań niezbędna jest terapia manualna. 5 tygodni po zdjęciu gipsu to jeszcze dobry czas, żeby zgłosić się do terapeuty. Oczywiście zdarzają się osoby, które samodzielnie są w stanie zwykłymi ćwiczeniami rozpracować ruchomość w stawie. Niestety nie zawsze to się udaje. Jeśli chodzi o temblak to nie mogę nie więcej powiedzieć bez badania i oceny badań obrazowych. Staw może delikatnie boleć w trakcie ćwiczeń, ale może też być to kwestia tego, że pewne ruchy robi Pan zbyt mocno. Ból może też wynikać z ograniczenia ruchomości…są to trudne sprawy i dlatego zachęcam do niezwłocznej konsultacji z fizjoterapeutą. Pozdrawiam Ewelina Prekiel ja jestem leczona na terenie Niemiec , bo tu mieszkam miałam już cztery operacje łokcia teraz mi usunięto śruby mam bardzo opuchnięta ręke i mnie okropnie boli co ja mam robić czekam na rehabilitcje na KUROT , na AOK jestem już dwa lata witam, Niestety trudno coś więcej powiedzieć, ponieważ nie znam dokładnie przypadku. Z pewnością w Niemczech ma Pani dostęp do rehabilitacji na bardzo wysokim poziomie. Pozdrawiam Ewelina Prekiel witam, Niestety trudno coś więcej powiedzieć, ponieważ nie znam dokładnie przypadku. Z pewnością w Niemczech ma Pani dostęp do rehabilitacji na bardzo wysokim poziomie. Pozdrawiam Ewelina Prekiel To super, ze tak szybko. A w moim przypadku jest cos dziwnego. Operacja zrobiona gips zdjeto nie zastosowano ortezy, bo podobno nie mozna do tego typu zlamania. Odwlekanie wizyt co cztery tygodnie, po operacji zabroniono prostowac reke i umieszczono na luznym slingu. Nie bolalo za mocno, jeszcze nie zalecono rehabilitacji I lokiec nie chce sie wyprostowac. Rano maly brazowy siniaczek na przegubie reki sie pojawia i slaba widocznosc naczyn zylnych na dloni. Dzis ide do lekarza I nie poddaje sie jeszcze, prawie 2 miesiace? Moja córka po złamaniu łokcia chodziła na rehabilitację w Krakowie do jednego z gabinetów Cała rehabilitacja po zdjęciu gipsu do tego żeby ruszała normalnie to trwała ok. miesiąca, natomiast, żeby się zaczęła na tej ręce opierać i żeby mięśnie się jej odbudowały, to jeszcze z dwa miesiące to trwało. Teraz to nawet nie pamięta, że takie coś miało miejsce. Witam , złamanie bliższej nasady kości promiennej łokcia lewego, szyna od 30 sierpnia do lekarz kazał zdjąć i założyć ortezę bez blokady abym ćwiczyła zgięcie i wyprost. Trochę się boje,czy te ,5 dni w gipsie to nie za krotko? Kiedy mogę się udać do fizjo aby zacząć ćwiczyć? Niektórzy mówią,aby dopiero po 2 tygodniach…inni że jak zdejmę ortezę… co człowiek to inna o wskazówki Witam, rehabilitację rozpoczynamy w momencie, gdy lekarz stwierdzi pełen zrost. Wskazania, co do rehabilitacji powinien dać lekarz, który ocenia Pani przypadek. Standardowo gips zakłada się na 5-6 tygodni, następnie rozpoczynamy fizjoterapię. W początkowym etapie można pracować bezpiecznymi technikami tkanek miękkich. Pozdrawiam Ewelina Prekiel Dodaj komentarz Może Cię zainteresować Operacja dyskopatii to ostateczność W ostatnich 10 latach obserwujemy drastyczny wzrost liczby operacji odcinka lędźwiowego. Dlaczego tak się dzieje? Z pewnością zmiany degeneracyjne dysków międzykręgowych to prawdziwa plaga wynikająca ze współczesnego stylu życia. Z drugiej strony część pacjentów i lekarzy decyduje się na zabieg zbyt pochopnie. Warto zaznaczyć, że bóle dyskopatyczne towarzyszyły ludzkości od zawsze. Dawniej pacjenci nie mieli zbyt… Kilka słów wstępu Problemy bólowe kręgosłupa bardzo często są wynikiem uszkodzeń dysku międzykręgowego i pojawienia się jego przepukliny. Wielu pacjentów słyszy od lekarzy, że dysk nie ma możliwości regeneracji i w przypadku pojawienia się ucisku na nerw jedynym rozwiązaniem jest operacja. Oczywiście w wielu przypadkach tak jest, ale nie zawsze. W pewnym sensie uszkodzony dysk nie ma możliwości regeneracji. Jeżeli część jego wnętrza… Języczek podniebienny- położenie i funkcja Jeżeli otworzycie szeroko usta i spojrzycie w lustro, po tylno-górnej stronie gardła zauważycie charakterystyczną wypustkę- to właśnie języczek podniebienny (z łaciny uvula). Jest to bardzo elastyczna struktura, która delikatnie porusza się głównie w kierunku przednio-tylnym podczas mówienia, czy przełykania. Możliwość ruchu zapewnia mu mięsień języczka, który unerwiony jest przez nerw błędny. Wszystkie te podstawowe informacje anatomiczne… Nazywam się Ewelina Prekiel i jestem fizjoterapeutką. Moja pasją jest ortopedia i wszystko, co związane z narządem ruchu. Inspiracją do pisania artykułów są moi pacjenci, ich codzienne problemy i pytania. Staram się w przystępny sposób wyjaśnić zagadnienia medyczne, zawsze w oparciu o najnowsze doniesienia naukowe i własne doświadczenia. Moją pracę zawodową rozpoczęłam 9 lat temu. Od tego czasu specjalizuje się w ortopedii. Zajmuję się rehabilitacją po urazach i zabiegach operacyjnych, w bólach ostrych i przewlekłych narządu ruchu a także w wadach postawy. Wspólpracuję z młodymi sportowcami w zakresie prewencji i leczenia urazów. Stopa Bark Klatka piersiowa Kolano Miednica Kręgosłup Łokieć Kończyna górna Biodro Kończyna dolna Bóle stawów Z cyklu FizjoCiekawostki Menu © 2021 Fizjomind E. Prekiel. Wszystkie prawa zastrzeżone W większości przypadków złamania kości są oczywiste. Miejsce złamania jest bolesne, obrzęknięte i zdeformowane. Zdarza się jednak, ze nie ma ewidentnych objawów złamania. Tak często dzieje się przy złamaniach kości łódeczkowatej, która jest położona w nadgarstku po stronie kciuka i ma kształt orzecha ziemnego. Kość łódeczkowata jest promieniowo, położoną kością pierwszego szeregu nadgarstka i najczęściej ze wszystkich ośmiu kości nadgarstka ulega złamaniu. Nierozpoznane złamanie tej kości może prowadzić do wytworzenia stawu rzekomego, a w konsekwencji do poważnej dysfunkcji nadgarstka. Wiele osób ze złamaniem tej kości lekceważy uraz, ponieważ nadgarstek po urazie jest tylko nieznacznie bolesny i obrzęknięty. Niestety, słabe i nierówno rozłożone ukrwienie kości łódeczkowatej, przy nieodpowiednim leczeniu, powoduje często zaburzenia w gojeniu. Złamania kości łódeczkowatej stanowią około 60% wszystkich złamań nadgarstka. Szczególnie często występują u mężczyzn w wieku 20-40 lat. Dzieci i starsi dorośli są mniej narażeni. Złamanie następuje przy upadku na zgięty grzbietowo i odchylony do boku nadgarstek. Nie trudno wyobrazić sobie taki upadek w sporcie. Piłkarze, narciarze czy biegacze to tylko niektórzy zawodnicy narażeni na złamanie kości łódeczkowatej. O miejscu złamania decyduje kąt zgięcia nadgarstka w czasie upadku. Jeśli zgięcie jest większe niż 90 stopni to łamie się kość łódeczkowata. Jeśli jednak kąt jest mniejszy od 90 to wtedy złamaniu najczęściej ulegają kości przedramienia. Objawy złamania kości łódeczkowatej Głównym objawem złamania kości łódeczkowatej jest ból. Nasila się on w czasie ruchu nadgarstkiem, w czasie chwytania oraz gdy uciśniemy w miejscu „tabakierki anatomicznej”, czyli trójkątnej przestrzeni, ograniczonej ścięgnami biegnącymi do kciuka. Miejsce to jest łatwo zlokalizować, kiedy odchylamy dłoń do boku i mocno prostujemy kciuk. Dodatkowo w tym miejscu może pojawić się obrzęk i krwiak. Leczenie złamania kości łódeczkowatej Wiele osób ze złamaniem kości łódeczkowatej lekceważy uraz ponieważ nadgarstek jest bolesny, ale nie ma widocznej deformacji. Nawet jeśli pacjent zgłosi się do lekarza, zdjęcia RTG mogą nie uwidocznić nieprzemieszczonego złamania. Ważne aby w przypadku podejrzenia złamania zawsze unieruchomić nadgarstek i wykonać kontrolne RTG po 7 i 14 dniach od urazu. Najlepiej wykonać badanie tomografii komputerowej, która oprócz obecności złamania uwidoczni stopień przemieszczenia, a więc pozwoli na kwalifikację złamania do leczenia unieruchomieniem lub operacyjnego. Sposób leczenia uzależniony jest od miejsca złamania, obecności przemieszczenia oraz uszkodzeń towarzyszących. Większość nieprzemieszczonych złamań kości łódeczkowatej leczy się unieruchomieniem sztywnym przez około sześć tygodni. Rehabilitacja po wygojeniu złamania i zdjęciu unieruchomienia pozwala na odzyskanie pełnej sprawności nadgarstka. Każde nawet nieznacznie przemieszczone złamanie oraz złamanie 1/3 bliższej (przemieszczone lub nie) jest wskazaniem do leczenia operacyjnego. Złotym standardem jest stabilizacja kaniulowaną śrubą kompresyjną (śruba Herberta) wprowadzoną po drucie prowadzącym od strony odłamu dalszego z małego cięcia nad stawem łódeczkowato-czworobocznym. Zabieg wykonuje się pod kontrolą monitora RTG. Złamanie 1/3 bliższej stabilizuje się tą samą metodą, ale śruba wprowadzana jest od strony odłamu dalszego z cięcia po stronie grzbietowej nadgarstka. Przemieszczone złamania lub złamania zastarzałe (stawy rzekome) mogą wymagać wykonania dodatkowego cięcia po stronie dłoniowej nadgarstka tak aby uwidocznić szczelinę złamania i wypełnić ją przeszczepem kostnym. Złamania kości łódeczkowatej nie należy do łatwo gojących się złamań, winne temu jest złe ukrwienie kości. Opóźnienie diagnozy i leczenia zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń zrostu i późniejszych ciężkich powikłań.

rehabilitacja po złamaniu kości łódeczkowatej