O tym do jakiego zakładu karnego trafisz decyduje w szczególności na jaką karę zostałeś skazany i czy jest to skazanie po raz pierwszy. I tak skazanego odbywającego karę w systemie programowanego oddziaływania osadza się w zakładzie karnym typu półotwartego, chyba że szczególne okoliczności uzasadniają osadzenie go w W przypadku uzyskania zezwolenia dyrektora zakładu karnego, o którym mowa w art. 110a prawo do posiadania rzeczy w celi § 2 pkt 1, i wyposażenia celi mieszkalnej w dodatkowy sprzęt elektroniczny lub elektryczny każdy skazany przebywający w tej celi jest zobowiązany do uiszczania zryczałtowanej miesięcznej opłaty w związku z użytkowaniem tego sprzętu. 11. Wskazanie postępowania, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4-6 i 8-10 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz.U. Nr 50, poz. 580), w związku z którym zachodzi potrzeba uzyskania informacji o osobie .. 12. Rodzaj danych , które mają być przedmiotem informacji o osobie: q 1. Oznacza to, że sąd może wstrzymać wykonanie zastępczej kary pozbawia wolności zarówno przed rozpoczęciem wykonywania kary zastępczej jak i wtedy gdy skazany trafił już do zakładu karnego. Wstrzymanie zastępczej kary pozbawienia wolności następuje do czasu wykonania orzeczonej kary ograniczenia wolności i oznacza, że co prawda To oznacza, że popełnienie przestępstwa w tym okresie może zakończyć się odwołaniem warunkowego zwolnienia i powrotem do zakładu karnego w celu odbycia reszty kary. Jeżeli jednak w okresie próby i w ciągu 6 miesięcy od jej zakończenia nie odwołano warunkowego zwolnienia, karę uważa się za odbytą z chwilą warunkowego zwolnienia. Decyzję o przeniesieniu w trybie art. 100 k.k.w. podejmuje dyrektor zakładu karnego, w którym skazany aktualnie odbywa karę pozbawienia 2 Ustawa z dnia 16 września 2011 roku o zmianie ustawy — Kodeks karny wyko-nawczy oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr 240, poz. 1431. 3 J. Lachowski, [w:] Kodeks karny wykonawczy. W przypadku zakładu półotwartego, skazanemu może zostać udzielona przepustka nie częściej niż raz na dwa miesiące, łącznie na okres nieprzekraczający 14 dni w roku. Z kolei w zakładzie typu otwartego przepustki udzielić można nie częściej niż raz w miesiącu, łącznie na okres nieprzekraczający 28 dni w roku. jMFim. Skazany korzystający z nagród wolnościowych (o których pisałem tuta – link) w postaci: zezwolenia na widzenie bez dozoru, poza obrębem zakładu karnego, z osobą najbliższą lub osobą godną zaufania, na okres nie przekraczający jednorazowo 30 godzin oraz zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego bez dozoru, na okres nie przekraczający jednorazowo 14 dni; musi być świadomy ciążących na nim obowiązków, których powinien bezwzględnie przestrzegać. Po pierwsze dlatego, iż nagroda może być w każdej chwili cofnięta, a po drugie ponieważ możliwość ponownego skorzystania z nagrody wolnościowej może być uzależnione od zachowania się skazanego na wolności, w tym od przestrzegania obowiązków. O obowiązkach zostaniesz odpowiednio pouczony przez administrację zakładu karnego. Dobrze żebyś jednak o nich pamiętał. Twoim podstawowym obowiązkiem jest bezzwłoczne zgłoszenia się do jednostki Policji, właściwej terytorialnie dla miejsca Twojego przebywania w okresie korzystania z zezwolenia, w celu potwierdzenia miejsca pobytu. W każdym przypadku zmiany miejsca pobytu masz obowiązek bezzwłocznego zgłoszenia się do jednostki Policji właściwej terytorialnie dla nowego miejsca jego przebywania. Ponadto Dyrektor zakładu karnego może zobowiązać skazanego, korzystającego z zezwoleń, o do określonego zachowania się, a zwłaszcza do przebywania w określonych w zezwoleniu miejscach pobytu lub częstszego zgłaszania się do jednostki Policji. Powrót do zakładu karnego po upływie przepustki. Pierwsze dwa obowiązki dotyczą Twojego miejsca pobytu, które musi być znane Policji. Odbywasz przecież karę pozbawienia wolności i jedynie tymczasowo przebywasz poza zakładem karnym. Każda zmiana Twojego miejsca pobytu (np.: wyjazd do innej miejscowości na weekend) powinien być przez Ciebie zgłoszony. Nie warto ryzykować konsekwencji niedokonania zgłoszenia. Zameldować się musisz bezzwłocznie – tzn. bez zbędnej zwłoki. Nie oznacza to natomiast, że musisz to zrobić natychmiast. Nie zwlekaj z tym jednak. Najpierw zgłoszenie na Policję, później wszystko inne. Pamiętaj także, że Twoim najważniejszym obowiązkiem jest terminowy powrót do zakładu karnego! Nagrody wolnościowe opierają się na pewnym zaufaniu. Wychodzisz ale wracasz! Nie chcesz chyba zostać doprowadzony do zakładu karnego w asyście funkcjonariuszy Policji? Zauważ, że Dyrektor zakładu karnego może nałożyć na Ciebie inne obowiązki. Ich katalog jest otwarty, obowiązki te nie mogą jednak nadmiernie ingerować w Twoją wolności doprowadzając np.: do sytuacji, iż faktycznie nie będziesz w ogóle korzystał z przepustki. Dyrektor może na Ciebie nałożyć w szczególności obowiązek częstszego zgłaszania się do jednostki Policji (np.: codziennie) ale też zobowiązać Cię do określonego zachowania się. Dyrektor jest uprawniony do zakazania Ci uczęszczania na imprezy masowe (np.: mecze piłkarskie, koncerty), zakaż spożywania alkoholu czy też kontaktowania się z określonymi osobami. Dyrektor może Cię także zobowiązać do pomagania rodzinie w trakcie przepustki. Decyzja dyrektora może zostać przez Ciebie zaskarżona do Sądu w ciągu 7 dni od jej otrzymania. Po rozpoznaniu skargi sąd orzeka o utrzymaniu w mocy, uchyleniu albo zmianie zaskarżonej decyzji. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje, jest więc ono ostateczne. Niewykonywanie obowiązków prowadzić może do uznania, iż nadużyłeś udzielonego Ci zaufania. Ma to istotne konsekwencje. Jeżeli po przyznaniu nagrody, wystąpią nowe okoliczności uzasadniające przypuszczenie, że skazany w czasie pobytu poza zakładem karnym nie będzie przestrzegał porządku prawnego, albo jeżeli skazany korzystający z nagrody zostanie zatrzymany przez uprawniony organ w związku z naruszeniem przez niego porządku prawnego w trakcie trwania nagrody, organ, który przyznał nagrodę, podejmuje decyzję o cofnięciu nagrody bądź o zamianie nagrody na inną. Skazanemu, który, korzystając z nagród wolnościowych, nadużył zaufania, a w szczególności nie powrócił do zakładu karnego w wyznaczonym terminie, nie udziela się tych nagród przez okres co najmniej 6 miesięcy od udzielenia ostatniej nagrody. Ponadto, co do zasady czasu przebywania skazanego poza zakładem karnym, na podstawie zezwoleń i nagród, nie odlicza się od okresu odbywania kary. Oznacza to, iż Twój czas na wolności liczy się jak normalne odbywanie kary, a każdy dzień przybliża Cię do zakończenia odbywanej kary. Jeżeli jednak nadużyjesz zaufania, sędzia penitencjarny może zarządzić, iż czas na wolności zostanie Ci niezaliczony do przebiegu kary. Jak widzisz nie warto naruszać obowiązków. Jednym z podstawowych celów kary jest resocjalizacja skazanego. Ma to zapobiec powrotowi osoby skazanej do popełniania przestępstw. Ustawodawca przyjął założenie, że właściwe przygotowanie skazanych do zwolnienia z zakładów karnych może wywierać istotny wpływ na efekty wykonania kary, może je zwiększać lub przeciwnie może je niekiedy wręcz unicestwiać. Czas w jakim skazany domagać się może pomocy związanej z jego zwolnieniem z zakładu karnegoOkres do 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub przed wykonaniem kary stanowi, w miarę potrzeby, czas niezbędny na przygotowanie skazanego do życia po zwolnieniu, zwłaszcza dla nawiązania kontaktu z kuratorem sądowym lub podmiotami, o których mowa w art. 38 § 1 (stowarzyszenia, fundacje, organizacje, których celem jest realizacja zadań określonych w kodeksie karnym wykonawczym, jak również kościoły i inne związki wyznaniowe oraz osoby godne zaufania). Okres ten ustala, za zgodą skazanego, komisja okresie przygotowania do zwolnienia skazany powinien, jeżeli jest to możliwe odbywać karę w zakładzie karnym położonym najbliżej przyszłego miejsca zamieszkania. Forma pomocy skazanemu przed jego zwolnieniem z zakładu karnego Skazanemu można zezwolić na opuszczenie zakładu karnego, łącznie na czas do 14 dni, zwłaszcza w celu podejmowania starań o uzyskanie po zwolnieniu odpowiednich możliwości zamieszkania i pracy. Zezwolenie na opuszczenie zakładu można przyznać skazanemu, którego postawa w czasie odbywania kary uzasadnia przypuszczenie, że w czasie pobytu poza zakładem karnym będzie przestrzegał porządku prawnego. Zezwolenia udziela dyrektor zakładu skazana korzystająca z omawianego powyżej uprawnienia pamiętać musi o obowiązkach jakie nakłada na niego kodeks karny wykonawczy. Przede wszystkim ma on obowiązek bezzwłocznego zgłoszenia się do jednostki Policji, właściwej terytorialnie dla miejsca jego przebywania w okresie korzystania z zezwolenia, w celu potwierdzenia miejsca pobytu. Skazany korzystający z zezwoleń, w każdym przypadku zmiany miejsca pobytu ma obowiązek bezzwłocznego zgłoszenia się do jednostki Policji właściwej terytorialnie dla nowego miejsca jego przebywania. Przedstawionego katalogu obowiązków skazanego nie można uważać za zamknięty. Ponieważ zawsze dyrektor zakładu karnego może zobowiązać skazanego do określonego zachowania się. Zobacz: Wzory pism w sprawach karnychSkazany wychodzący na wolność jeżeli przewiduje trudności ze znalezieniem pracy lub mieszkania ma prawo żądać doraźnej pomocy. Śródki finansowe udzielane zwalnianym skazanym pochodzą z Funduszu Pomocy Postpenitencjarnej. Skazany, przed zwolnieniem z zakładu karnego, ma prawo zwrócić się do sądu penitencjarnego z wnioskiem o zastosowanie względem niego dozoru sądowego kuratora zawodowego, zwłaszcza jeśli oczekujące go warunki życia po zwolnieniu z zakładu karnego mogą mu utrudniać społeczną readaptację. Skazanemu oddanemu pod dozór i wypełniającemu nałożone na niego obowiązki zapewnia się w miarę możliwości tymczasowe zakwaterowanie i udziela pomocy w otrzymaniu zatrudnienia w miejscach oraz instytucjach wskazanych przez sądowego kuratora zawodowego. Przedstawianą instytucję ilustruje treść wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 29 października 2008 r. W orzeczeniu tym Sąd stwierdza, że „Oddanie skazanego pod dozór na mocy art. 167 kodeksu karnego wykonawczego stanowi swoisty kontrakt, na mocy którego skazany zobowiązuje się poddać temu dozorowi i obowiązkom nałożonym przez sąd, a w zamian za to może liczyć na pomoc w otrzymaniu zatrudnienia i tymczasowego zakwaterowania” (II AKzw 820/8).Dozór Czas trwania dozoru, o którym jest mowa powyżej nie może przekraczać 2 lat. Czasu tego nie określa się z góry. Poddanie pod dozór następuje w następstwie wydania postanowienia. Może go sprawować jedynie kurator sądowy. Sąd penitencjarny może orzec o zaniechaniu dozoru, jeżeli skazany nie przestrzega poleceń sądowego kuratora zawodowego lub nie wykonuje nałożonych serwis: Sprawy karnePomoc dla skazanego po opuszczeniu zakładu karnegoPomoc dla skazanego opuszczającego zakład karny obejmuje także troskę państwa o jego zdrowie. Skazany wymagający leczenia otrzymuje skierowanie do lekarza specjalisty lub do szpitala, jeżeli takie są wskazania lekarskie oraz wyniki wykonanych badań diagnostycznych niezbędnych dla dalszego postępowania leczniczego lub diagnostycznego. Jeżeli osoba zwolniona z zakładu karnego wymaga leczenia szpitalnego, a jej stan zdrowia nie pozwala na przeniesienie do publicznego zakładu opieki zdrowotnej, pozostaje ona na leczeniu w zakładzie karnym do czasu, gdy jej stan zdrowia pozwoli na takie przeniesienie. Leczenie może być prowadzone, jeżeli osoba zwolniona wyraża zgodę na jego kontynuację w zakładzie karnym, co powinno być potwierdzone jej podpisem w indywidualnej dokumentacji medycznej. W razie niemożności wyrażenia tej zgody przez osobę zwolnioną, decyzję o pozostawieniu jej na leczeniu w zakładzie karnym podejmuje dyrektor zakładu karnego na wniosek serwis: WięziennictwoJeżeli zwalniany skazany niezdolny jest z powodów zdrowotnych do samodzielnego powrotu do miejsca zameldowania lub miejsca przebywania bez zameldowania, administracja zakładu karnego jest obowiązana w okresie poprzedzającym zwolnienie nawiązać kontakt z rodziną, osobą bliską lub wskazaną przez skazanego inną osobą i powiadomić ją o terminie zwolnienia. W wypadku gdy działania administracji zakładu karnego okazały się bezskuteczne, administracja zakładu karnego jest obowiązana udzielić zwolnionemu pomocy w udaniu się do miejsca zameldowania lub miejsca przebywania bez zameldowania lub też publicznego zakładu opieki zdrowotnej. ​​​​​​​Pracownik może wystąpić do pracodawcy z wnioskiem o zwolnienie od pracy w celu załatwienia spraw osobistych. Wniosek pracownika powinien mieć formę pisemną. Poniżej wzór wniosku o zwolnienie od pracy w celu załatwienia spraw prywatnych i wzór ewidencji wyjść prywatnych. Pracownik w tym wniosku może także zobowiązać się do odpracowania zwolnienia i wskazać termin. Odpracowanie zwolnienia od pracy nie może naruszać prawa pracownika do co najmniej 11 godzin odpoczynku dobowego oraz co najmniej 35 godzin odpoczynku tygodniowego. Nie jest pracą w godzinach nadliczbowych czas odpracowania zwolnienia od pracy, udzielonego pracownikowi, na jego pisemny wniosek, w celu załatwienia spraw osobistych (art. 151 § 21 ustawy - Kodeks pracy, dalej Zatem pracownik, który ma do załatwienia sprawy osobiste w godzinach pracy, może wystąpić do pracodawcy z wnioskiem o udzielenie mu zwolnienia na ten czas, np. na godzinę, dwie lub więcej ze zobowiązaniem odpracowania tego zwolnienia. Nie ma przeszkód, aby pracownik wystąpił także o udzielenie mu takiego zwolnienia obejmującego np. 8 godzin, co stanowi cały dzień jego pracy. Polecamy: Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń Odpracowanie powinno nastąpić do końca okresu rozliczeniowego. Jeżeli nie jest to możliwe, pracownik powinien pisemnie zobowiązać się do odpracowania zwolnienia w późniejszym terminie, już w następnym lub kolejnym okresie rozliczeniowym. Wprawdzie przepisy Kodeksu pracy nie wprowadzają takiego ograniczenia, jednak z uwagi na to, że w okresie rozliczeniowym rekompensuje się pracę w godzinach nadliczbowych, można stwierdzić, że także odpracowywanie zwolnienia od pracy powinno odbywać się w tym czasie. W praktyce bowiem odkładanie odpracowania zwolnienia na dłuższy okres, np. kilku miesięcy, może uniemożliwić odpracowanie wyjścia prywatnego (bo np. pracownik w tym czasie zachoruje albo już nie będzie zatrudniony). Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia wypłaty wynagrodzenia za pracę, które przysługuje bowiem tylko za pracę wykonaną. Zatem jeżeli pracownik skorzysta ze zwolnienia na wyjście prywatne i nie odpracuje tego zwolnienia, pracodawca ma prawo nie wypłacić mu za ten czas wynagrodzenia. Dokumentowanie wyjść w celach osobistych Przepisy Kodeksu pracy nie regulują kwestii sposobu udzielania zwolnienia od pracy w celu załatwienia spraw osobistych, poza koniecznością złożenia pracodawcy pisemnego wniosku. Regulacje w tym zakresie mogą więc wynikać z przepisów wewnątrzzakładowych, np. regulaminu pracy. Zwolnienia od pracy w celu załatwienia spraw osobistych udziela się pracownikowi na jego pisemny wniosek. Przy udzielaniu zwolnień od pracy w celu załatwienia spraw prywatnych obowiązkowa jest pisemna forma wniosku, np. z jednoczesnym zobowiązaniem się pracownika do odpracowania zwolnienia i wskazania terminu. Może to być odrębny wniosek lub wniosek złożony w formie wpisu w ewidencji prowadzonej przez pracodawcę. Wzór wniosku o zwolnienie od pracy w celu załatwienia spraw prywatnych Warszawa, dnia 2 lipca 2018 r. Anna Kolska Specjalista ds. kadr Kierownik Działu Kadr i Płac WNIOSEK Zwracam się z prośbą o udzielenie mi zwolnienia od pracy w celu załatwienia spraw osobistych w dniu 3 lipca 2018 r. w godzinach Jednocześnie zobowiązuję się do odpracowania mojego zwolnienia od pracy w dniu 4 lipca 2018 r. w godzinach ………………………….. Podpis pracownika Wyrażam zgodę …………………….. Podpis przełożonego Potwierdzam odpracowanie zwolnienia od pracy w dniu 4 lipca 2018 r. w godzinach ……………………….. Podpis przełożonego Wzór ewidencji wyjść prywatnych Lp. Imię i nazwisko pracownika data zwolnienia godziny od-do Podpis pracownika Podpis przełożonego Data odpracowania Godziny Podpis przełożonego Wniosek o zwolnienie od pracy w celu wyjścia prywatnego będzie stanowił podstawę do żądania od pracownika odpracowania takiego zwolnienia od pracy, ponadto wyeliminuje wątpliwość co do zakwalifikowania czasu świadczenia pracy przez pracownika poza godzinami wynikającymi z jego harmonogramu pracy i w konsekwencji zabezpieczy pracodawcę przed ewentualnymi roszczeniami pracownika za pracę w godzinach nadliczbowych. Wnioski takie powinny być załączone do ewidencji czasu pracy. Pisemne wnioskowanie o zwolnienie od pracy przez pracownika ma znaczenie w razie sporu sądowego. Udzielenie bowiem tylko ustnej zgody na prywatne wyjście z pracy lub zewidencjonowanie takiego wyjścia w notatniku prowadzonym wyłącznie przez pracodawcę, i późniejsze odpracowanie przez pracownika tego zwolnienia "po godzinach", może mieć dla pracodawcy skutek w postaci roszczeń pracownika o rekompensatę pracy nadliczbowej. Ponadto, w razie kontroli PIP, może spowodować np. wydanie nakazu zapłaty dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych lub nałożenie kary grzywny za nieprzestrzeganie przepisów o czasie pracy. W przypadku przyjęcia koncepcji prowadzenia wspólnej ewidencji wyjść prywatnych wszystkich pracowników zalecane byłoby stworzenie w niej rubryki na podpis pracownika, która stanowiłaby wniosek o udzielenie zgody na wyjście prywatne oraz rubryki na podpis pracodawcy, z której by wynikało, że taka zgoda została wyrażona. Ewidencja takich zwolnień od pracy mogłaby być prowadzona np. przez sekretariat, recepcję lub przełożonego. Zatem, jeżeli pracodawca zgadza się na prywatne wyjście pracownika w czasie pracy, konieczne jest (choćby ze względów porządkowych) ewidencjonowanie ich i kontrola odpracowywania. Prowadzenie przez przełożonego wyłącznie własnej ewidencji wyjść prywatnych pracowników jest także niewystarczające w razie sporu z pracownikiem. Limitowana liczba godzin odpracowywania na dobę Odpracowanie zwolnienia od pracy nie może naruszać prawa pracownika do co najmniej 11-godzinnego dobowego odpoczynku oraz co najmniej 35-godzinnego odpoczynku tygodniowego (o których mowa w art. 132 i art. 133 W praktyce oznacza to, że pracownik ma limitowaną liczbę godzin w każdej dobie pracowniczej, w której może odpracować swoje prywatne wyjście z pracy. Oznacza to, że pomiędzy zakończeniem pracy w jednej dobie pracowniczej i rozpoczęciem jej kolejnego dnia nie może upłynąć mniej niż 11 godzin. Pracownik wykorzystał 10 godzin zwolnienia od pracy w celu załatwienia spraw osobistych. Jest on zatrudniony w podstawowym systemie czasu pracy, w stałym rozkładzie czasu pracy od poniedziałku do piątku w godzinach Ma on możliwość odpracowania wyjścia prywatnego w każdym dniu swojej pracy nie więcej niż w wymiarze 5 godzin, tak aby nie naruszało to jego prawa do 11-godzinnego dobowego odpoczynku. Jeżeli pracownik ma do odpracowania w sumie 10 godzin, to może je odpracować np. w poniedziałek 5 godzin, we wtorek 3 godziny i w piątek 2 godziny. Wyjścia prywatne pracowników niepełnosprawnych Przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnoprawnych nie regulują kwestii udzielania zwolnienia od pracy w celu załatwienia spraw prywatnych i w tym zakresie odsyłają do przepisów Kodeksu pracy. Czas pracy osoby niepełnosprawnej nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo. Jednocześnie czas pracy osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności nie może przekraczać 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo. Normy te są sztywno określone w odróżnieniu od regulacji kodeksowych, które stanowią, że czas pracy pracownika nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin tygodniowo w przeciętnie 5-dniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym (art. 129 § 1 Ponadto osoba niepełnosprawna nie może być zatrudniona w porze nocnej i w godzinach nadliczbowych. Powstaje zatem wątpliwość, kiedy osoba niepełnosprawna zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy mogłaby odpracować tzw. wyjście prywatne. Ustawowe określenie dla pracownika niepełnosprawnego sztywnych norm czasu pracy zarówno dobowej, jak i tygodniowej oraz zakaz polecania mu pracy nadliczbowej w praktyce uniemożliwia takiemu pracownikowi skorzystanie z tzw. wyjścia prywatnego za odpracowaniem w innym dniu. Dopuszczalny wydaje się zatem tylko przypadek, kiedy pracownik niepełnosprawny skorzysta z tzw. wyjścia prywatnego i w tym samym dniu odpracuje to zwolnienie od pracy. W takim przypadku nie dojdzie bowiem do naruszenia sztywnej dobowej i tygodniowej normy czasu pracy, przy zachowaniu dobowego i tygodniowego odpoczynku. Pracownik zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności w poniedziałek pracuje 7 godzin od do W godzinach od do skorzystał z wyjścia prywatnego. Aby nie została naruszona jego dobowa 7-godzinna norma czasu pracy pracodawca zobowiązał go do odpracowania tego zwolnienia w godzinach Takie działanie pracodawcy jest prawidłowe, ponieważ pracownik nie naruszy 7-godzinnej dobowej normy czasu pracy oraz nie zostaną naruszone przepisy o dobowym i tygodniowym odpoczynku. W przypadku osób niepełnosprawnych zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy pracownik ma możliwość odpracowywania wyjść prywatnych. W przypadku gdy z jego rozkładu czasu pracy wynika, że w danym dniu ma do przepracowania mniej niż 7 godzin, może w tym dniu przepracować dodatkowe godziny, które będą stanowiły odpracowanie udzielonego przez pracodawcę zwolnienia od pracy w celu załatwienia spraw osobistych. Pracownik zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności jest zatrudniony na 1/3 etatu i zgodnie z grafikiem pracuje w danym tygodniu od poniedziałku do piątku po 2,5 godziny, tj. od do W środę z powodu wizyty u lekarza przyszedł 2 godziny później do pracy. Zobowiązał się odpracować te godziny w czwartek pomiędzy godzinami a Takie odpracowanie nie naruszy sztywnej dobowej normy czasu pracy dla niepełnosprawnych, zatem nie ma przeszkód, aby pracownik odpracował wyjście prywatne w następnym dniu. W czwartek pracownik przepracuje bowiem 4,5 godziny zamiast 2,5 godzin. Możliwe jest także odpracowywanie przez pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy zwolnień od pracy w celu załatwienia spraw prywatnych w dniu rozkładowo dla nich wolnym od pracy. Pracownik ze znacznym stopniem niepełnosprawności zatrudniony na pół etatu na dany tydzień ma zaplanowaną pracę tylko na środę i piątek po 5 godzin dziennie, pozostałe dni tego tygodnia są dla pracownika dniami rozkładowo wolnymi od pracy. Jeżeli pracownik w środę skorzystał z wyjścia prywatnego w wymiarze 2 godzin, to nie ma przeszkód, aby te 2 godziny zwolnienia odpracował np. w czwartek. Nie naruszy to jego dobowej normy czasu pracy, a w rozliczeniu na koniec okresu rozliczeniowego nie spowoduje przekroczenia stałej 35-godzinnej tygodniowej normy czasu pracy ani nie spowoduje pracy nadliczbowej, która w przypadku pracowników niepełnosprawnych jest niedopuszczalna. W odniesieniu do pracownika niepełnosprawnego limity godzin, w których możliwe jest odpracowanie wyjścia prywatnego wynikające z dobowego i tygodniowego odpoczynku nie mają większego praktycznego znaczenia. Jeśli pracodawca prawidłowo ustali pracownikowi niepełnosprawnemu grafik czasu pracy w sposób zapewniający takie odpoczynki, to jest niewielka możliwość ich naruszenia, bowiem limit godzin możliwych do przepracowania na dobę u takiego pracownika nie może przekroczyć 8 lub 7 godzin. Odpracowywanie wyjść prywatnych przez pracowników korzystających z uprawnień rodzicielskich w zakresie czasu pracy Przepisy prawa pracy przewidują szczególne uprawnienia dla pracownic w ciąży i pracowników opiekujących się małymi dziećmi, zwłaszcza w zakresie czasu pracy. I tak, w systemie równoważnego czasu pracy, dozorze urządzeń, pilnowaniu i pracy w ruchu ciągłym oraz systemie skróconego tygodnia pracy i systemie pracy weekendowej czas pracy pracownic w ciąży oraz pracowników opiekujących się dzieckiem do ukończenia przez nie 4. roku życia, bez ich zgody - nie może przekraczać 8 godzin (art. 148 pkt 2 i 3 Pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia za czas nieprzepracowany w związku ze zmniejszeniem z tego powodu wymiaru jego czasu pracy. Zatem tacy pracownicy nie mają sztywno określonej dobowej normy czasu pracy, ale są objęci względnym zakazem pracy powyżej 8 godzin na dobę. W związku z tym, w przypadku niewyrażenia przez takiego pracownika zgody na pracę powyżej 8 godzin odpracowanie zwolnienia prywatnego będzie mogło mieć miejsce tylko w tej samej dobie pracowniczej (tak jak przy pełnoetatowych niepełnosprawnych pracownikach). Natomiast pracownik, który zechce odpracować takie zwolnienie w innym dniu, może być z obiektywnych przyczyn zmuszony do wyrażenia zgody na pracę przekraczającą 8 godzin na dobę; jednakże taka zgoda nie musi być stała, może mieć czasowy, incydentalny charakter. Podstawa prawna: art. 129 § 2, art. 133, art. 148 pkt 2 i 3 i art. 151 § 21 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy ( z 2018 r. poz. 917; ost. zm. z 2018 r. poz. 1076), art. 15 i art. 66 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( z 2018 r. poz. 511; ost. zm. z 2018 r. poz. 1076). przepustka z zakładu karnego Pytanie z dnia 23 kwietnia 2019 Witam czy jest taka możliwość żeby partner dostał przepustki z zakładu karnego na weekendy z racji takiej że urodziło nam się dziecko...?? Bo słyszałam o czymś takim. I jaki musi wniosek złożyć?? Dzień dobry, w tym celu nalezy złożyć wniosek o przepustkę okolicznościową (tzw. przepustka losowa) do dyrektora zakładu. Pozdrawiam, adw. Agata Paplińska Wysłano podziękowanie do {[ success_thanks_name ]} {[ e ]} Czy uznajesz odpowiedź za pomocną? {[ total_votes ? getRating() : 0 ]}% uznało tę odpowiedź za pomocną ({[ total_votes ]} głosów) Podziękowałeś prawnikowi {[ e ]} Wysłaliśmy znajomemu Twoją rekomendację Chcę dodać odpowiedź Jeśli jesteś prawnikiem zaloguj się by odpowiedzieć temu klientowi Jeśli Ty zadałeś to pytanie, możesz kontynuować kontakt z tym prawnikiem poprzez e-mail, który od nas otrzymałeś. Nie znalazłeś wyżej odpowiedzi na swój problem? Tymczasowe aresztowanie ma na celu znaczne utrudnienie kontaktowania się aresztowanego z osobami poza aresztem śledczym. Nie jest jednak tak, że tymczasowo aresztowany nie ma prawa do spotkania się w areszcie z osobami najbliższymi pozostającymi na wolności. Członkowie rodziny aresztowanego/ej mogą uzyskać widzenie z taką osobą co najmniej raz w miesiącu. Również inne osoby spoza kręgu rodziny tymczasowo aresztowanego. Sąd, prokurator i wniosek Warunkiem, po spełnieniu którego funkcjonariusze aresztu śledczego umożliwią kontakt rodziny czy to innej osoby z tymczasowo aresztowanym jest uzyskanie zgody organu do dyspozycji którego osadzony pozostaje. Z reguły we wstępnych fazach postępowania przygotowawczego (tuż po aresztowaniu) organem tym jest prokurator, natomiast po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu zgodę na widzenie udziela sąd rozpoznający sprawę. Aby uzyskać zgodę na widzenie z tymczasowo aresztowanym należy złożyć na piśmie wniosek odpowiednio do prokuratora lub sądu. We wniosku należy podać imię i nazwisko oraz adres osoby, która z widzenia z aresztowanym chce skorzystać, a także rodzaj i numer dowodu tożsamości oraz stopień pokrewieństwa. Poczytaj też jak uniknąć tymczasowego aresztowania >> Niepełnoletnie dzieci tymczasowo aresztowanego mogą również uzyskać widzenie, przy czym wniosek o wyrażenie zgody na widzenie w ich imieniu składa opiekun prawny, a widzenie dzieci poniżej 15 roku życia z aresztowanym musi odbywać się w obecności opiekuna prawnego, innej osoby najbliższej lub w razie ich braku przy obecności funkcjonariusza służby więziennej wyznaczonego przez dyrektora aresztu śledczego. W tym wypadku należy pamiętać, że każda osoba chcąca się spotkać z tymczasowo aresztowanym musi uzyskać odrębną zgodę na widzenie organu, do dyspozycji którego aresztowany pozostaje. Zatem opiekun prawny składając wniosek o widzenie w imieniu dziecka, powinien złożyć równolegle drugi wniosek obejmujący wyrażenie zgody na widzenie dla siebie. Zgoda na widzenie i jej odmowa Zarządzenie o zgodzie na widzenie z reguły przewiduje termin, w którym może zostać wykorzystane /jest to co do zasady 1 miesiąc/. Po upływie tego terminu należy ponowić wniosek. Odmowa udzielenia zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym może zostać zaskarżona – w przypadku, gdy odmawia prokurator zażalenie kieruje się do prokuratora nadrzędnego, a gdy odmawia sąd do tego sądu, wówczas inny sędzia niż odmawiający rozpozna zażalenie na odmowę. Każdy areszt śledczy ma swój regulamin, w którym określone są zasady widzeń. Z reguły widzenia odbywają się w specjalnie do tego przystosowanych pomieszczeniach uniemożliwiających bezpośredni kontakt z tymczasowo aresztowanym. Każdy areszt śledczy wyznacza dni, w których odbywać się mogą widzenia z tymczasowo aresztowanym – z reguły są to dwa dni w tygodniu i dodatkowo dni ustawowo wolne od pracy. Widzenia odbywają się w określonych godzinach, a czas widzeń jest ograniczony do maksymalnie 60 minut. Tytułem przykładu w areszcie śledczym w Bielsku-Białej widzenia odbywają się w wtorki, piątki i dni ustawowo wolne od pracy w godzinach pomiędzy 8:00 a 16:00. Wniosek o widzenie z aresztowanym wraz ze zgodą organu, do dyspozycji którego aresztowany pozostaje składa się w dniu widzenia od godziny 7:15. Wejście na widzenie następuje według kolejności przyjętych wniosków i zarządzeń, na podstawie wydanych numerów. W pierwszej kolejności widzeń udziela się (1) kobietom w zaawansowanej ciąży, (2) osobom dorosłym będącym rodzicami lub opiekunami prawnymi z dziećmi do lat 3, (3) niepełnosprawnym ze znaczną dysfunkcją ruchową, (4) osobom powyżej 75 roku życia. Na teren aresztu śledczego nie zostaną wpuszczone osoby nie posiadające ważnego dokumentu potwierdzającego tożsamość (dowód osobisty, legitymacja służbowa, dowód tożsamości cudzoziemca, dokumenty paszportowe, prawo jazdy), a także osoby będące pod wpływem alkoholu bądź innych środków odurzających. Zabrania się wnoszenia na teren jednostki: alkoholu, środków odurzających lub psychotropowych, albo innych niedozwolonych i niebezpiecznych przedmiotów. W przypadku nieodpowiedniego zachowania naruszającego zasady obowiązujące w trakcie widzeń, widzenie może zostać przerwane lub zakończone przed czasem. Kontakt bezpośredni z tymczasowo aresztowanym Jak wspomniałem widzenia odbywają się w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt z tymczasowo aresztowanym. Istnieje jednak możliwość innej formy kontaktu – jeżeli wyrazi na to zgodę prokurator lub sąd. W tym celu należy we wniosku o wyrażenie zgody na widzenia z tymczasowo aresztowanym zaznaczyć, że zależy nam na możliwości bezpośredniego kontaktu z aresztowanym. Wówczas aresztowany będzie mógł zjeść lub wypić artykuły spożywcze zakupione w kantynie podczas widzenia. Poczytaj o warunkach zastosowania tymczasowego aresztowania >> Opisane powyżej zasady widzeń z aresztowanym w większości nie są stosowane przy kontakcie aresztowanego z jego lub jej adwokatem. Zasadniczo obrońca ma nieskrępowaną możliwość kontaktowania się ze swoim klientem, jakkolwiek również musi uzyskać zgodę organu, do dyspozycji którego aresztowany pozostaje. Różnica jest taka, że w praktyce adwokat zawsze taką zgodę uzyska i nie stosują się do niego ograniczenia dni, w których widzenia się odbywają, a także czasu przewidzianego na widzenie. Nie mają tu również zastosowania ograniczenia w zakresie bezpośredniości kontaktowania się z aresztowanym, a samo widzenie nie powinno być utrwalane i monitorowane przez funkcjonariuszy służby więziennej. Szczegóły tej tematyki poruszę w kolejnym wpisie. Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu: tel.: +48 604 199 306e-mail: ms@

prośbą o przepustka z zakładu karnego